اّلھا میآں تھّلے آ
آپنی دُنیآں وِںهدا جا
ےا اسمانوں رِزک ورھا
ےا فِر کر جا مُّک مُکا
تَےنُوں دھی وِآهُنی پَےںدی
نانکی چھّک بنااُنی پَےںدی
رُّسی بھَےن منااُنی پَےںدی
لّتھ جاںدے سبھ تےرے چاا
اّلھا میآں تھّلے آ
دھیآں نُوں تُوں جںمنے دِںدوں
کُڑماں دے تُوں تاهنے سهِںدوں
نال شریکاں کدے نا بهِںدوں
مِّٹی جاںدی کّپڑے کھا
اّلھا میآں تھّلے آ
تےرے گھر نا دانے هُںدے
پاٹے لےف پُرانے هُںدے
کملے لوک سِآنے هُںدے
پا دِںدے تَےنُوں گھبرا
اّلھا میآں تھّلے آ
تےرا کوٹھا چوںدا رهِںدا
بھِّجدا رهِںدوں اُٹھدا بهِںدا
دِّسدا نا تَےنُوں چڑھدا لهِںدا
اُّگ پَےںدا هر پاسے گھاه
اّلھا میآں تھّلے آ
تےری ماں تے پيو نا هُںدا
گھر وِچ آٹا گھيو نا هُںدا
جو تُوں چاهُںدوں سو نا هُںدا
وےںهدا وِکدی کِس کِس بھا
اّلھا میآں تھّلے آ
بھُّکھ نںگ مَےنُوں جِاُن نهیں دِںدی
نِجڑی کّپڑے سِاُن نهیں دِںدی
وهُٹی مَےنُوں کُون نهیں دِںدی
گھر وِچ لّگ گای مارشل لا
اّلھا میآں تھّلے آ
وےکھ شیاے تے وهابی لڑ پاے
سُنّی ڈاںگاں لَے کے چڑھ پاے
ِاّک دُوجے نُوں کتل کرےںدے
آکھن ساڈا ِاّک خُدا
اّلھا میآں تھّلے آ
سِّدھا سادا سااُو هُںدوں
مسکیناں دا بھااُو هُںدوں
دفتر دے وِچ بااُو هُںدوں
افسر دِںدے مغز کھپا
اّلھا میآں تھّلے آ
وےکھ دھیآں لای ماپے مر گاے
جان دی بازی لا کے هر گاے
ِاّزت دے گھر سُںجے کر گاے
کر گِآ پهِرےدار تباه
اّلھا میآں تھّلے آ
چوری دا ِالزام غریبی
روںدی پھِرے ِاناِات بیبی
پُّت چھُڈاون لای گُل خاناں
لَےںدا مر گِآ اُبھے ساه
اّلھا میآں تھّلے آ
تےرے گھر لای چںدا مںگدے
ڈردے لوک نا کولوں لںگھدے
سبھ نُوں گھر تے دے نهیں سکِآ
اپنا گھر تے آپ بنا
اّلھا میآں تھّلے آ
نےک مُهںمد کِدھر جاوے
روٹی رِزک هلال کماوے
تےرا هُکم تے تّایب روزی
بن گِآ اُهدے گل دا پھاه
اّلھا میآں تھّلے آ
سکے ویر دے بلد وِکا کے
بھَےن نے دھی نُوں شگن لوا کے
اُهدے اُّتے کرز چڑھا کے
رِشتا لِآ سُو پھِر پرتا
اّلھا میآں تھّلے آ
جابر مرد زنانی کُّٹن
بلدے چُّلھے اُّتے سُّٹن
نّک وّڈھن تے گُّتاں پُّٹن
مگروں لِکھتاں دےن پھڑا
اّلھا میآں تھّلے آ
لِکھت مِلے تے مُّلاں لےکھے
پںج شریات پان بھُلےکھے
دھی دا کَون هلالا وےکھے
اپنے جُرم دی دےن سزا
اّلھا میآں تھّلے آ
مُّلاں کازی ڈھِّڈوں کھوٹے
وّڈھی کھا کھا هو گاے موٹے
سّچ آکھاں تے مارن سوٹے
مگروں دِںدے فتوا لا
اّلھا میآں تھّلے آ
ماڑے دی دھی کّڈھ نچاںدے
خلک نُوں اُسدا نںگ وِکھاںدے
گھر وِچ دھی اے خَوف نا کھاںدے
مُول نا کردے شرم هےا
اّلھا میآں تھّلے آ
آکھن زُلم دی رّسی لںمی
وِچ بهِشتیں جانگے کںمی
دے کے تگڑے سوچ نِکںمی
لُّٹ لَےںدے ماڑے دے چا
اّلھا میآں تھّلے آ
راںجھے چاواں نال سهےڑے
مِلِآ دان نا بن گاے کھےڑے
سُںجے هو گاے وسدے وِهڑے
جاںدی واری لا گاے دا
اّلھا میآں تھّلے آ
بھُّکھ توں ڈردی آای بںگالن
مںگدی روٹی کّپڑا سالن
وےچن, رنّ بنا نا پالن
رکماں وّٹ کے دےن پھڑا
اّلھا میآں تھّلے آ
شهِراں وِچ هنےر نےں جھُّلے
بّچِآں دے لهُو فرشیں ڈُّلھے
کِتھوں لِآایاے کھرل تے دُّلے
ٹُر پَےن جِهڑے مّتھا لا
اّلھا میآں تھّلے آ
گلیآں دے وِچ پھِرے اُداسی
پھےرا لا گای مَوت دی ماسی
ڈردی خلکت بن گای داسی
واا چّلے تے نِکلے تراه
اّلھا میآں تھّلے آ
دھی کںمی دی سوهنی هووے
وهُٹی جے منموهنی هووے
اُهدے لای تے هونی هووے
تگڑے لَےںدے چُّک چُّکا
اّلھا میآں تھّلے آ
دھی ماڑے دی مار سُّٹی نے
ِاّزت لُّٹ, وِچ غار سُّٹی نے
روںدی تے کُرلاںدی رهِ گای
کول کھلوتے رهے بھرا
اّلھا میآں تھّلے آ
سولاں سال دی رُوپ کُماری
کِلو سونے نال سِںگاری
جبرن چاڑھ ستی تے ماری
پںڈت لَے گاے نال سُآه
اّلھا میآں تھّلے آ
گَےںگ رےپ نے تھاں تھاں هُںدے
لاه لَےںدے موایآں دے بُںدے
گھيو دی تھاں تے ورتن کُںدے
مِرچیں دِںدے پھّک مِلا
اّلھا میآں تھّلے آ
هّتھیں چھُریآں جِدھر جاںدے
نّکوں کنّوں زےور لاهُںدے
نںگیآں لاشاں نهیں دفنااُںدے
هُرمت دِںدے هو ودھا
اّلھا میآں تھّلے آ
وےکھ وڈےرے غدر مچاںدے
دھیآں نال کُرآن نِکاںهدے
پُّتراں لای جاِادات بچاںدے
دھی دا هِّسا لَےن لُکا
اّلھا میآں تھّلے آ
لُّٹدے کای دستُور بنا کے
بںدِآں نُوں مجبُور بنا کے
کّپڑے رُوں دی هُور بنا کے
اُنھاں لَےںدے آهرے لا
اّلھا میآں تھّلے آ
وےکھ آپنے نےکاں دا کارا
مال ےتیماں کھا گاے سارا
ِاّک بےوا دا ڈھا کے ڈھارا
دِّتی ِاّک مسیت بنا
اّلھا میآں تھّلے آ
ِاّک بےوا دا پُّتر مويا
آن شریکا کّٹھا هويا
کُّجھ تے لّگ گِآ گور کّفن تے
باکی گِآ شریکا کھا
اّلھا میآں تھّلے آ
پِںڈاں دے پِںڈ خالی هو گاے
لّکھاں هّتھ سوالی هو گاے
کاں باغاں دے مالی هو گاے
بُلبُل لای نے پِںجرے پا
اّلھا میآں تھّلے آ
گرُّپ هتھَوڑے مار کے چوٹاں
سِریآں پھِںهدے واںگ اخروٹاں
فِر وی درج نا هون رِپوٹاں
ناکے توڑ کے هون هوا
اّلھا میآں تھّلے آ
دےس دے وِهڑے هو گاے سَوڑے
جابر پھِردے هو هو چَوڑے
پںڈت مُّلاں بولن کَوڑے
تُوں کِاُں هو گِااَوں بےپرواه
اّلھا میآں تھّلے آ
دو دو هّتھیں مايا هُوںجھی
کھا گاے پاک کِتاب دی پُوںجی
تاج کمپنی هوای نا لُوںجی
تَےنُوں وی لا گاے نی دا
اّلھا میآں تھّلے آ
هر وستی وِچ بںب دھماکے
اُڑِآ گوشت تے مر گاے کاکے
دس دس من دے لّگ گاے دھاکے
بںباں دِّتا ماس اُڈا
اّلھا میآں تھّلے آ
وےکھ کی پُّتراں زُلم کمايا
ماں مِلت نُوں آپ هرايا
کھا گاے نے جنّت دا سايا
چِّٹے جھاٹے پاای سواه
اّلھا میآں تھّلے آ
ارباں هّتھ کرن مزدُوری
چںد کھاںدے نے گھيو دی چُوری
رِزک هلال نا پَےںدی پُوری
اَوکھے هو گاے لَےنے ساه
اّلھا میآں تھّلے آ
ڈاکُو, چوراں وِچ ےکجهتی
رل کے چوری کرن ڈکَےتی
رکماں دّسن گھر دے بھےتی
جان مُهافِز اّکھ چُرا
اّلھا میآں تھّلے آ
هو گاے سبھ ناکام هٹاچی
وازاں کر کر تھّک گاے باچی
بںد نا هويا لهُو کراچی
امناں دے جھںڈے لهِرا
اّلھا میآں تھّلے آ
کی پڑھدا مَےں سبز کِتاباں
فِرکابںدی وِچ نِساباں
اکلیتاں نے وِچ ازاباں
مُّلاں, فادر دےن هوا
اّلھا میآں تھّلے آ
جو کوای گّل لوکاای دی کردا
فاکے دُّکھ هٹاای دی کردا
جابر نال ڈٹاای دی کردا
اُهنُوں دےںدے دار چڑھا
اّلھا میآں تھّلے آ
کِتھوں آاُن ِاه دهِشتگردے
کِهڑا مالِک کِس دے بردے
مارن لوکاں آپ ن مردے
ناکے توڑ کے هون هوا
اّلھا میآں تھّلے آ
نشے جوانی نشيوں هر گاے
ماںواں زِںدا پُّتر مر گاے
بھَےناں دے گھر سُںجے کر گاے
جےباں دے وِچ پُڑیآں پا
اّلھا میآں تھّلے آ
ماڑے گھر دی ِاّزت لُّٹی
پرچا درج نا هو گای چھُّٹی
اُتوں پُلس نے لاای جھُّٹی
هبس بےجا بن گِآ لا
اّلھا میآں تھّلے آ
مهِںگاای نے دِّتا جھُونا
چٹنی هو گای دال سلُونا
چلدا کوای ن جادُو ٹُونا
من سلوے نُوں فِر ورھا
اّلھا میآں تھّلے آ
لا کانُونّ دی بالا دستی
بالا دستاں لای اے سستی
بن پَےسے دے مِٹ جااے هستی
ماڑے نُوں نا مِلن گواه
اّلھا میآں تھّلے آ
بُش بنِآ فِراَون خُدايا
خلک دی نّپی دھَون خُدايا
کھااے ِانسانی لُون خُدايا
آ کے ساڈی دھَون چھُڈا
اّلھا میآں تھّلے آ
کِّتھوں آاے کهِت تُوفانی
بھُّکھاں مارے بال سُوڈانی
لَے گاے گِرجھ هکُوک-اے-ِانسانی
کھادھے چیلاں جشن منا
اّلھا میآں تھّلے آ
پھُّلاں جِهے کشمیری بّچے
جِوےں کھںڈ کھںڈ کھِڈَونے سّچے
مارن ڈوب کے وِچ چُبّچے
چشمےں دِّتا لهُو رلا
اّلھا میآں تھّلے آ
هیروشیما, ناگاساکی
کُچھ نا چھّڈِآ بںباں باکی
ڈٹ گاے نے پر وےکھ ِاراکی
لّکھاں هّتھ پاے کرن دُآ
اّلھا میآں تھّلے آ
ِاّک واشِںگٹن دا باشِںدا
اجے تیک جو نهیں شرمِںدا
جاپانی نے فِر وی زِںدا
ِاهدے مُوںه وی جِںدرے لا
اّلھا میآں تھّلے آ
کبزا کر لِآ گَےںگ گرُّپاں
مالِک وِچ کھلوتے دھُّپاں
سرکاراں نے وّٹ کے چُّپاں
گھر گھر دِّتے وَےن پُآ
اّلھا میآں تھّلے آ
مُنافاخور اُجاڑن جھوکاں
دےس نُوں چںمڑے واںگُوں جوکاں
کھُّلی لُّٹ نا روکاں ٹوکاں
دَولت ےُورپ دےن پُچا
اّلھا میآں تھّلے آ
مںڈیآں غَےراں هّتھ پھڑاایآں
اُتوں اّت چُّکی دھڑواایآں
چھّڈ دے هُن تُوں بےپرواهیآں
تیجا جّگ آزاد کرا
اّلھا میآں تھّلے آ
'گوربے' کر کے رُوس دے ٹوٹے
پںدھ اوام دے کیتے کھوٹے
نِّجکاراں هّتھ دے کے سوٹے
رُوس 'چ دِّتی بھُّکھ نچا
اّلھا میآں تھّلے آ
ِاّک دُوجے تے پان لای غلبا
کر چھّڈِآ نے کابل ملبا
بںد سکُول تے مر گاے تلبا
ِانھاں توں ِاسلام بچا
اّلھا میآں تھّلے آ
مُّلاں پںڈت دھرم لڑايا
دوواں گھر تےرا کبزايا
پںڈت مسجِد ملبا چايا
مُّلاں دِّتے مںدر ڈھا
اّلھا میآں تھّلے آ
جںگ امریکی لڑ افگاناں
گھر کیتے برباد نادانا
مےرے دےش 'چ کھول دُکاناں
گھر گھر دِّتے وَےن پوا
اّلھا میآں تھّلے آ
سّت سّت سال دے کاکے مُنّے
مُّل خریدن اربی دھنّے
اُوںٹھ دُڑااُن اُّتے بنّھے
مارن بّچے شُغل منا
اّلھا میآں تھّلے آ
فَےز کوی دامن مںڈےلے
جالب نے دُّکھ بھُگتے جےهلے
لڑے جمهُور لای البےلے
لّگا هّک لای سارُو پھاه
اّلھا میآں تھّلے آ
هَےں تُوں هر تھاں هازر نازر
فِر وی تگڑے فاسِک فاجر
کای کای اُمرے کر کے تاجر
کِوےں لَےںدے ٹَےکس لُکا
اّلھا میآں تھّلے آ
کِاُں کیتے نی ماڑے پَےدا
کی سی تَےنُوں ِاهدا فاِادا
نا کوای کُلیآ نا کوای کَےدا
تگڑے لَےںدے لُّٹ لُٹا
اّلھا میآں تھّلے آ
تُوں وسےں شاه رگ توں نےڑے
کِاُں نیں رںگ نسل دے جھےڑے
مزهباں کِاُں ِانسان نِکھےڑے
خُش کِاُں هُںدے لهُو وگا
اّلھا میآں تھّلے آ
ماں مهِّٹر نُوں در توں موڑن
مسکیناں دے دِل نُوں توڑن
زر دی اّگ نُوں گھر وِچ جوڑن
هشر دِهاڑا دےن بھُلا
اّلھا میآں تھّلے آ
پا دے سانُوں چںگے راهے
تَےتھوں هواے جِهڑے گُںمراهے
لااے کُفل تُوں رّکھ نِگاهے
کُفل تُڑا کے راهے پا
اّلھا میآں تھّلے آ
نال تےرے مَےں لا لای ےاری
مگروں لاه دے بھُّکھ بِماری
لاهنت هَے سرمااےداری
آ کے مےرے نال مُکا
اّلھا میآں تھّلے آ
فِر وی تَےنُوں سِجدے کرناں
ازماِاشاں لای دُّکھڑے جرناں
مزلُوماں لای جیوناں مرناں
زالم مَےتھوں رهِن خفا
اّلھا میآں تھّلے آ
