اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
کُجھ وی کریاے کُجھ نا کهُ
کھُلھی وِچ کچهِری سڑیاے
پھاکے مریاے هَوکے بھریاے
کھوه لایاے هّتھوں نا سڑیاے
هاکم نال گِلا جے کریاے
اّگوں پَےںدے ڈںڈے سَو
اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
کُجھ وی کریاے کُجھ نا کهُ
ساِال تھّکے گھر نُوں چّلے
بھُگتن پےشی هو گاے جھّلے
وِچ ادالت چلدے کھّلے
مُنسِف وِک گاے بّلے بّلے
رِها نا کوای رّکھ رکھَو
اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
کُجھ وی کریاے کُجھ نا کهُ
پهِرے هےٹھ ابادت گاهواں
سِر سِّجدے وِچ مگر نِگاهواں
ڈر جاایاے هِلدا پرچھاواں
وِچ مسیت نا گھّلن ماواں
بّچِآں لای اے ڈر تے بھاُ
اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
کُجھ وی کریاے کُجھ نا کهُ
تگڑا سّدے پَےر دباایاے
ماڑے دے کر هّتھ وهاایاے
جے بولے تے مار بھجاایاے
شُگلاں دے لای کنّ پھڑاایاے
پںج سَو مار کے گِنیاے سَو
اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
کُجھ وی کریاے کُجھ نا کهُ
تھّلے آ کے کی کرےںگا
ساڈی هالت وےکھ سڑےںگا
جِّتھے هَےں تُوں اَوتھے ای بهُ
اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
کُجھ وی کریاے کُجھ نا کهُ
سانُوں اپنے لوک ای کھاںدے نے
تھاں تھاں تے بںب چلاںدے نے
فےر مسجِد آ کے جاںدے بهُ
اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
کُجھ وی کریاے کُجھ نا کهُ
کوای مردا اے کوای ماردا اے
کوای بھُّکھ نال بّچے ساڑدا اے
تُوں دےکھدا رهِ تے هّسدا رهُ
اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
کُجھ وی کریاے کُجھ نا کهُ
ِاهدے من وِّچ چںگی گل کوای نایں
ِاهنُوں ادب کرن دا ول کوای نایں
ِانسان دِآں ِاه کھِّچاں سهُ
اّلھا میآں اُّتے ای رهُ
