کر سپھر تَےا آپنا, مَےں جا رِها هاں۔
کلم دی سُر ساںبھنا, مَےں جا رِها هاں۔
کُل مِلا کے بول مےرے مِهربانوں۔
ادب دا کن جاچنا, مَےں جا رِها هاں۔
سپھر رُوپی کھرڑِآں 'تے نزر پا پا,
جو جچے اُنواننا, مَےں جا رِها هاں۔
آ رِها تاں سمجھنا مںزِل مِری نے,
ٹھهِرِآں نُوں جاپنا, مَےں جا رِها هاں۔
گُزر گاے دے شِکوِآں 'تے گَور کر کر,
آ رهے نُوں ساںبھنا, مَےں جا رِها هاں۔
شستراں سّبھ استراں دے زکھم کهِںدے,
کلم هی وِشواسنا, مَےں جا رِها هاں۔
جپھا کهِںدی اّج دے ِانسان وِچلی,
'اَونس' نُوں پهِچاننا, مَےں جا رِها هاں۔
اَے ادیبو! ادب دے دستُور مُوجب,
ماننا, سنماننا, مَےں جا رِها هاں۔
کلم دے پرواریاَو ِاّک پُنّ کريو,
رِشتِآں نُوں آکھنا مَےں جا رِها هاں۔
نیںد نا هُن توڑنی چاهاں کِسے دی,
جان مگروں جاگنا مَےں جا رِها هاں۔
اّج دے ِاس دَور اںدر لوکتا لای,
سهِج هی ارماننا, مَےں جا رِها هاں۔
کلمکارو! کدردانوں! مِهربانوں!
الوِداا پرواننا, مَےں جا رِها هاں۔
