پَےر اّج ِانسان دے مںزل ول اُٹھے,
گھُّٹے اںبر-دھرتیآں ِاس وِچ کلاوے ۔
جِت رهیآں برهِمںڈ نُوں سوچاں ِانسانی,
نیجھ منُّکھی دُوریآں نُوں چیری جاوے ۔
ِاک-در ساگر لوکتا دا ٹھاٹھاں مارے,
ِاک-در اّگ اُچھالدے چںگےز هلاکُو ۔
ِاک-در هوایآں اُچیآں اںبر ول باهاں,
ِاک-در هولی کھےڈدے هتِآرے ڈاکُو ۔
اںبر اُتے شُوکدے نے راکٹ, مارُو,
اُچی هُںدی جا رهی بںباں دی ڈھےری ۔
دَےںت جںگ دے پا رهے نے کیکر کھَورُو,
کی پتا کد جھُل پاے ِاک مَوت-هنےری ۔
زهِر دھُوڑدے پاے نے پھسلاں دے اُتے,
جںگ-باز اّج جاپدے هواے هلکااے ۔
اںبر اُتے گّجدے جد بّدل مارُو,
گیت بھلا پھِر پِآر دے کوای کیکر گااے ۔
وِچ گُداماں سڑدیآں نے ِاک-در کنکاں,
ِاک-در بّچے وِلکدے پھڑ هّتھیں ٹھُوٹھے ۔
اَےٹم دے ِاس دَور وِچ بںدا کُرلاوے,
مِلدے نا ِانسان نُوں دو ٹُکر جُوٹھے ۔
کھاوے سهِم بھوِش دا, چِهرے مُرجھااے,
کد تک چھاای رهےگی ِاںج مُردےهانی ۔
بھُل گاے نے کںجکاں نُوں گیت سُریلے,
نرک بنا رهی دھرت نُوں دَےںتاں دی ڈھانی ۔
هالی سانُوں بھُلِآ نهیں هیروشیما,
پھےر تیسری جںگ دا کوای بِگل وجاوے ۔
کھےت اساڈے مںگدے مےگھاں توں پانی,
کَون ِانھاں تے اںبروں پِآ بںب ورھاوے ۔
هو نهیں سکدی هور هُن کوای انهونی,
کّٹھے هو گاے زِںدگی دے کُل پُجاری ۔
بھنّ دِآںگے بُچڑاں دیآں پاپی باهاں,
گّل امن دے راکھِآں ِاه دِل وِچ دھاری ۔
بول کِسے گبھرُوٹ دا پِڑ وِچوں گُوںجے,
ساڑ نا کوای سکدا ساڈے کھلواڑے ۔
دانا دانا سِدک دی دے رِها گواهی,
پَے نهیں سکدے بولھ تے دِن دیویں دھاڑے ۔
کسماں کھا کے گّبھرُو پِںڈاں دے اُٹھے,
ِاک اساں مُٹِآر وی رون نهیں دےنی ۔
هو چُّکی هَے زِںدگی دی بهُت تباهی,
رّت سُّچی ِانسان دی هُن چون نهیں دےنی ۔
کَون لَےریآں گںدلاں چُںبے وِچ ساڑے,
کِهڑا پاپی جںگ دا پِآ راگ الاپے ?
بوهڑاں هےٹھاں بولیآں پاوےگی ڈھانی,
پِںڈاں وِچوں سُننگے نا وَےن-سِآپے ۔
