دُنِآوی سور-سرابا,
اُّتھے بھورا نا هووے,
اُّتھے سِرف تے سِرف,
چُّپ هووے, امن هووے۔
هاں سّچ,
چِڑیآں دی چیں چیں,
هواواں دی سُوک,
پّتِآں دی کھڑکھڑاهٹ,
نِںمی-نِںمی بّدلاں دی گرز,
تے نِّکی-نِّکی بُوںد دا میںه هووے۔
کهِن توں متلب,
پُورا کاوِمای ماهَول هووے,
هر پاسے کُدرت هی کُدرت هووے,
تے اُّتھے مَےں سِرف ِاکّلا هوواں,
تُوں وی نا هووےں,
سِرف تےرے کھِآل هوون۔
