گُوڑھیآں چھاواں سِکھر دُپهِراں
اُدرےوےں وِچ وےکھاں :
ڈںڈیآں اُّتے اُوںگھن چِر توں
سَے راهیآں دیآں هےکاں۔
پںچھی دیآں نجراں وِچ دُوروں
اُڈدے پاے پرچھاوےں,
سُںنجیآں کھانگاهاں ول وےکھن
کلول مُوک دھرےکاں۔
چَوداں تبکاں هَول هَے پَےںدا
ون-ترِن دی چُّپ ڈولے,
بھار گگن دے کُوںبل دے سِر
سُّٹ پٹکااے لےکھاں۔
مَےں ن وےکھ سکاں پر جھُّکِآ
هُور 'تے اّتھرُو مےرا,
پھُّل کسُںبھا پھڑ سمجھايا
اںبر نُوں کُجھ سےخاں۔
سُںنج وِراٹ نے اّتھرُو پھڑ لاے
ڈِّگے کھںبھ دے هےٹھاں,
مارُوتھل دے هّتھ 'تے بلیآں
تُور دیآں کُجھ رےکھاں۔
دُوروں 'واج پای دِل هَولے
باگ دےن دھرواسے,
سِںدھ پربتیں بھےد چھُپااے
کالے سںگھنے کےساں۔
هرے کچُور باگ دے سینے
پیںگھاں دا هڑھ چھُپِآ,
کھُونی بھرے جھناں دے ساهمے
اںبر دا من ٹےکاں۔
مَےں بُںبلاں دے هڑھ توں مںگاں
کوای دھرواس اُدھارا,
وےد کُران گرںتھ توں پُّچھدا
جِهڑے مُڑے ن پےکھاں۔
کُڑیآں چِڑیآں توں مَےں ڈردا
بول سکاں ن ےارو,
جِهڑے رںگ پھکیراں بکھسے
بس اُهناں نُوں سےکاں۔
پھُّلیآں کاهیآں کُوک سُنیوے
کوای ن چسما وّگے,
رےتاں هےٹھ چھُپے جو پربت
تےسا مار کے چھےکاں۔
