مَےنُوں تے غریبی نام توں هی نفرت هَے,
جھُوٹھاں دی پںڈ لّگدی۔
سانُوں کی پتا کی هُںدی,
اسیں وےکھی جُو نهیں۔
مَےں تے امیر ماں کُّکھوں جںمی, امیر ماں هاں۔
هاں اےنا پتا, ماں گھر مِّٹی دا بھڑولا سی,
جو ماں نے بُوٹے پا بنايا سی, آس نال
کِ پتا نهی کد کنک بھڑولے بھر جاون۔
بھڑولا خالی هون تے, مَےں لُکن-میچی کھےڈن وےلے,
چھال مار, بھڑولے وِّچ لُک جاںدی سی۔
ماں چںگا تھاپڑدی سی, کِ سُّچا رّکھنا
ماں نے کدے بھُّکھے نهی سَوںن دِّتا سی۔
سابن تاں نهیں وےکھِآ سی کدے
کِاُںکِ شاِاد ماں, سُّچی دھی نُوں کںجک منّ
سُّچی تے کھّٹی لّسی نال نُهااُنا جو چںگا منّدی سی۔
ساڈے کّپڑے کدے سابن نهیں سی لايا ماں۔
مںڈ 'چوں کھاری رو چُن, پھِر ساڈے کّپڑے بھيوںدی سی
تے چِّٹے دُّدھ نِکھاردی سی۔
گوری گاں, تِڑھاں والا گھاه کھا, مِّٹھا دُّدھ دےںدی سی۔
جِس نُوں ماں تڑکے اُّٹھ چوںدی
اسیں گلاس گھر وِّچ نهیں رّکھدے سی
کِاُںکِ جد مَےں مُوںه, آ, کر اّڈدی سی
ماں سِّدھیآں دھاراں پااُںدی سی
مےری ماں دی سُوای ’چ دم سی۔
اَےسی ٹاکی لااُںدی سی کِ
کڈھاای وی وےکھ شرمااُںدی سی۔
تااے دی پرالی کُّٹ, کّڈھے جھونے نُوں
اُّکھلی پا, کّڈھے چَولل, پھِّکے اُبال
ساڈے کھان دے وّکھرے نزارے سی۔
ڈھِّڈ ’تے هّتھ پھےرنا پَےںدا سی,
اےنھے رّج کھا لَےںدی سی۔
مّجھاں چاچے گھر, پر پاتھیآں
ساڈے زِآدا هُںدیآں سی۔
اُںنج لوکیں جھُوٹھ بتھےرے بولدے کِ
تُسیں باهلی غریبی تّکی
پر مَےنُوں نهیں ِاںنج جاپدا۔
ماں گھر کِسے چیز دی تھوڑ سی, جاں ماں غریب سی۔
ماں-باپُو گرِست دی گّڈی, بڑی راِا نال رےڑھدے سی۔
اسیں غریب سی, ِاه گّل کوری جھُوٹھ هَے
کِاُںکِ مَےں آپنی ماں دے هُںدِآں
کدے غریبی نهیں وےکھی۔
ماں گھر سبھ کُجھ تاں سی
ساڈا آپنا گُٹکا ساهِب سی۔
جِس وِّچ درج سی
بھُکھِآ بھُکھ نا اُتری
جے بنّا پُریآ بھار۔
ساڈی تاں بھُّکھ اُتر گای سی
گُربانی پڑھ کے
کُدرت نے بھرے بھںڈارے جو سی
ِاس لای مَےنُوں تے غریبی توں نفرت هَے
شاِاد ِاس لای کِ اسیں غریبی نهیں وےکھی
کِاُںکِ سرب دی ماں امیر سی۔
