تُوں پھےر آ گای اےں, هَول دی تراں
ِاّک هَول پُورے اکاش تے تنِآ هَے
هَول, جِوےں رّب نُوں مِل رهے هوایاے
سُنّ دی جھرناهٹ جِوےں رگاں چوں گُزردی هَے
سبھ سِمٹ گِآ هَے تےرے تے
سُنّے اکاش وِّچ جِوےں
کّلا چنّ لٹکدا هووے
تے دھرتی سَوں جاوے
کاِانات نُوں اَےنی ِاکٹک هُںدِآں
مَےں کدے نهیں دےکھِآ
هوا چاهے گَون لّگی هَے, ساری کوِتا
رَوشنی تھِرک پای هَے پُرانیآں دھُناں نال
تے گهِریآں شاماں نُوں
شاِار بولن لّگدے هن بیںڈِآں واںگ
پر ِاّک هَول هَے
سارے ِاس هَول نُوں نهیں جاندے
انںد تے درد بهُت رلگڈ هواے هن
ِاّک ٹِکٹِکی هَے
انںت نُوں مےدھ رهیآں کِرناں ورگی
دُور کھلاا وِّچ
دھرتی جِوےں ِاّک تُپکے واںگ ڈِگ پاے
دھِآن دی اَےسی نوک چوں
ِاک هَول نِکلدا هَے
کِرناں دی تراں
مَےں شبداں وِّچ رِّجھ رِها هاں
تے بھاشا دیآں
اُنھاں سبھ ترتیباں نال لڑدا هاں
جِهڑیآں بںدے نُوں پاگل نهیں هون دِںدیآں۔
