اسل وِّچ
جِنّی اُس دی اُمر سی
اُسدے هوںٹھ دی اُمر
اُس توں کِتے نِّکی سی
اُس دے پروڑ چِهرے ’تے
اُس دا انچھُوهِآ هوںٹھ
اُچےچا نزر آاُںدا سی
دھِآن نال وےکھِآں لّگدا سی
جِوےں سَےنتاں مار کے بُلااُںدا سی
اّدھ-اُمر پار کر چُّکی
اُه اَورت هَےران سی
کِ ِاک آدمی نال اُسنے
اُمر دے کِنّے ورھے گُزار دِّتے
کای دهاکے اُس نال سَوںدی رهی
اُسدی چھاوےں بھَوںدی رهی
پتی اُسدا هر روز
اُس نال سَوںدا رِها
بّچے جںمدی رهی اُه اُسدے
پڑھااُںدی رهی
گھر دیآں زِںمےواریآں
نِبھااُںدی رهی
پر اُسدے پتی نُوں
آپنی بیوی دے انچھُوهے هوںٹھ دا
ِالم نهیں سی
کِنّے هی اںگ سن
جو اُسنے کول پای بیوی دے
کدے وےکھے هی نهیں سن
هنھےرے وِّچ سدا اُه
اُس نال سَوںدا تاں رِها
پر سِرف بّچِآں دی اُتپتی لای
جاں خُد نُوں خلاس کرن لای
اّدھی اُمر وِها چُّکی
اُُس اَورت نے
اچنچےت ِاک دِن
دھِآن نال شیشا وےکھِآ
شیشے وِّچ اُسنے
انچھُوهِآ آپنا هوںٹھ دےکھِآ
کسِآ هويا
آپنا جِسم تّکِآ
اُسدے دھُر اںدروں
ِاک هااُکا نِکلِآ
اتے اُه پھےر آپنی
جوانی وِّچ پرت گای
جِّتھے سبھ کُجھ
انچھُوهِآ سی
جِّتھے سبھ کُجھ
جوان سی۔
