اںدروں کھالی تے اُّتوں بھرے رهِںدے نے
کُجھ سُپنے جِاُںدے وی مرے رهِںدے نے,
وهِم هَے مےرا, مَےں گھُںمدا وِچ بجار هاں
پَےر تُردے نے, دِل تاں گھرے رهِںدے نے,
هر موڑ تے پهِرا, هر دهِلیج سهِمی هوای
اُه کِسے نال وی هوون تاں وی ڈرے رهِںدے نے,
هوای بںدِس اَےسی تے لّگن ساه وی روکاں
اُه جِاُںدے هواے وی اّدھ-مرے رهِںدے نے,
مےرے پّتے کِر گاے, مَےنُوں چھاںگ لِآ سارا
پر جو جڑھاں نال هُںدے, اُه هرے رهِںدے نے,
ِاّتھے لُّٹ گریب دی, ِاه ٹھّگاں دا دےس هَے
پر جو نانک هُںدے نے, اُه کھرے رهِںدے نے ۔
