اںتاں دا شور هَے اںدر, باهروں چُّپ کِاُں رهِنا اےں۔
کھُد سر هوایآں مںجِلاں نا, لوکاں نُوں مّتاں دےناں اےں۔
هَوسلا چیج هَے وّڈی, کاش ! تُوں جانِآ هُںدا,
کِاُں کّچے گھرا دے واںگُوں, اَےوے ڈِّگ ڈھهِ پَےنا اےں ?
جو سّچ پااُن دی کھاتِر منسُور سُولی چڑھِآ سی,
اُه سّچ تَےنُوں کِاُں نهی دِسدا, جھُوٹھ دے پِّچھے رهِنا اےں۔
رّب تُوں جِسنُوں هَے منّدا, کِتے وی کَےد نهیں هُںدا,
اُه تےرے اںدر هَے بَےٹھا, باهر کِاُں لّبھدا رهِنا اےں۔
هیر, سّسی 'تے سوهنی, سدا هی ےاد نے تَےنُوں,
گُجری, پھاتِما, میرا کِاُں منو وِسار بهِنا اےں۔
پِآر کھوپر لهااُدا اے, ِاه گھُںگرُو بنّھ نّچدا اے,
جو جِسماں 'تے مُّکدا اے, اُهنُوں تُوں پِآر کهِنا اےں۔
مُهںمد, نانک , ایسا دا, مُکام هَے ِاّکو,
کِاُ 'سّتے شِوگڑھ والِآ' اُاے, دِلاں نُوں وںڈدا رهِنا اےں۔
