رےتے-راوِآں دی دھُوڑ جِهی,جاں خلاا ‘چ چھّڈِآ بان هاں۔
سنّ چُراسی ‘چ واپِس هو گِآ,نِّکا جِها سنمان هاں۔
ڈرنے توں لاه کے لَے گِآ, جِسنُوں سی غریب کوای
جّٹ نے لڑھ کے موڑ لِآ, دو غج کّپڑا-تھان هاں۔
سِںدھ گھاٹی دی بولی هاں, زهِر ‘چ مِشری گھولی هاں۔
جو وِّچ مِآنے جر گای, اَوه کںچنی-کِرپان هاں۔
نا شاهی کوای چھتر هاں, نا دھُوڑّتی گھُّپ-کبر هاں
اّٹھے جو پهِر رهے جگدا, شِو پُری-شمشان هاں۔
جِس دی ازب-اَوشدی, نیر ندی دا روک گای۔
هٹے نا پر جلاب, اَوه, بدبخت وَےد لُکمان هاں۔
