اپنے لهُو دا گارا لا کے, چاواں نال اُساری ۔
هڑھ دا پانی روک سکی نا, کّچی کںدھ وِچاری ۔
واه دم اپنا هُںدا جِهڑا, هر وےلے دا ساتھی,
اَوکھے وےلے کںم نهیں آاُںدی, ِاس دُنیآں دی ےاری ۔
اّج کّلھ سّچ دا سَودا لّبھنا, ڈاهڈھا مُشکِل هويا,
دُنیآں اُّتے کُوڑاں دے هُن, پھِردے ڈھےر وپاری ۔
اّکھیآں وِّچ جگراتے کّٹے, لا کے سینے ےاداں,
سُّکھ دے پںچھی ساڈے دےشوں, اُّڈ گاے مار اُڈاری ۔
دِل دی کھےتی سُّک جاوے تاں, پھےر هری نا هووے,
آاُںدے جاںدے مَوسم دس گاے, مَےنُوں وارو واری ۔
دھرتی اُّتے بںدے چمکن, اسماناں 'تے تارے,
رّبا تےری کُدرت کیتی, خُوب کسیدا کاری ۔
ڈاڈھِآں نال پریتاں لا کے, 'سابر' کی کھّٹِآ ای,
تُوں تاں آپنے پَےراں اُّتے, آپ کُهاڑی ماری ۔
