مَےں تاں وےکھی هَے سدا هوس سںبھالن مگروں
رات بَےٹھی هوای چُّپچاپ جِهی کںدھاں تے۔
اّج دی هِّک تے جو تور سماں تُرِآ هَے
آ, کِ چّل, وےکھیاے کِس گھر تے رُکےگا جا کے۔
آ کِ چّل وےکھیاے,
گُںمنام جِهی بستی وِّچ
لوک مسهُور تےرے سهِر دے
آاُںدے کِس تھاں۔
رُوپ دی لوا وِّچ ڈھلدی هَے
کِوےں هر سام۔
کِوےں بِکھرے پاے
وںگاں دے سُنهِری ٹوٹے
دھُوڑ بَےٹھی هَے
نمی ساںبھ کے هںجھُوآں دی اجے۔
بُّڈھا پِّپل
گھُوردَے دُور کِسے سوچ ‘چ
گُںم بَےٹھی پّتِآں تے
پرےسان اجے تیک سبنم۔
چنّ سدیآں توں هَے
آکاس دی تاکی ‘چ کھڑھا
پھّک بےرںگ جِها مُوںه لای
کُجھ آکھ رِها۔
اےس بستی دے نکس نے
سدا کوهرے ‘چ رهے
برپھ اَےسی کِ
سدیآں توں پِگھلدی هی نهیں۔
رُّت آاُںدی هَے
چلی جاںدی هَے اُه هّد توں پرھاں
دھُّپ آاُںدی هی تِلکدی هَے
ٹھهِردی هی نهیں۔
چاننی چھُه کے چلی جاںدی هَے
ممٹی دا سِرا
نیجھ هر رات نویں هو کے تّکدی رستا۔
جِنّگھاں هّڈیآں نُوں رهی چیردی
نِّت سرد هوا
جِنّھاں ناڑاں ‘چ لهُو
اُمر توں جںمِآ هويا۔
جِنّھاں کنّاں نے سدا
برپھ جهے گیت سُنے۔
سوچ کّکر هَے جِنّھاں دی
رهے ججبات ٹھرے۔
کای بھڑکنگے جِوےں
کھُون نُوں پِگھلااُن لای۔
کوای سُورج بلُو
ےکھ سوچ نُوں گرمااُن لای۔
آ کِ چّل وےکھیاے
اُه دُور ڈھلاناں توں پرھاں,
کِهڑے پربت دی هری کُّکھ ‘چوں
سُورج جںمدا۔
آکھیاے,
سِرج دےوے سانُوں وی سُورج آپنا۔
مُّل دا کی هَے
کِ مر کے وی چُکا سکدے هاں۔
جے اسیں نا وی رهے,
پھےر وی ِاه آس رهے,
پُّت سُورج دے تاں جںمنگے مسالاں ورگے۔
