مَےنُوں کھُد اپنے توں ِاه سِکوا رِها۔
کِس لای کُجھ کهِن توں بچدا رِها۔
بھُّل کے کُجھ دےر تَےنُوں دوستا,
سوچدا هاں تجرُبا کَےسا رِها۔
آپنے بُجھ جان دا کی هَے سبب,
دِل توں مَےں مےرے توں دِل پُّچھدا رِها۔
مَےں نهیں هو سکِآ اُس دا کِس لای,
اُه کِسے دا هو کے وی مےرا رِها۔
اُمر بھر رّکھِآ بهُت هی ساںبھ کے,
دِل دے ٹُّٹن دا مگر کھدسا رِها۔
چُّپ هی مےری بهُت کُجھ کهِ گای,
مَےں نهیں کُجھ وی کِها چںگا رِها۔
