آپنے ےار پِآرے اّگے جِںدے دُّکھڑے پھول ۔
اَےوےں تھاں- تھاں درد سُناکے آپنا آپ نا رول ۔
تےریآں گُّجھیآں پیڑاں تاهیاُں چھّڈنا تےرے تیک,
نزراں نال ٹکوراں کرسی, جد اُه بهِ کے کول ۔
تےری مرزی زور نا ماهیآ تُوں مالک مُختار,
تُوں چاهوےں تاں 'ےُوسف' تاںای دےوےں اّٹیاُں تول ۔
ساری اُمر خِآلاں دے وِچ کیتا جِس نُوں پِآر,
رّج کے وےکھ لواں اُه مُّکھڑا بُوها سّجنا کھولھ ۔
چنّ سُورج ِاه تارے دھرتی, ِاه کلیآں ِاه پھُّل,
تےری ِاک ادا دا سدکا لگدا مےرے ڈھول ۔
'شاکِر' اُس دروازے دا مَےں, مںگتا رهواں همےش,
دے کے خَےر تے پُّچھن جِّتھے هور وی اّگے بول ۔
