راجکُماری ساڈے گھر وِّچ جھاڑُو پوچا لاوے
اُوشا رانی ساڈے مَےلے کّپڑے دھوون آوے
راجکُماری سدانںد دی بےٹی
اُوشا رانی رام لکھن دی بیوی
سدانںد نے ساڈے گھر دیآں کںدھاں چِنیآں
لَےںٹر پايا
رام لکھن نے فرشاں پاایآں
بِرجُو, رام کھِلاون, اںگنُوں, دےوکینںدن
ِاّٹاں ڈھوایآں
رےتا تے سیمِںٹ رلايا
راج مِستری تےجا سِںگھ تاں
بّس ڈی.پی.سی. پا کے مسکٹ چلا گِآ سی
رُلیآ سِںگھ مزدُور وی ِاک دِن آيا
پھِر نا آيا
کهِںدے اُس نے آٹو پايا
سونُوں تے مونُوں نُوں رِکشے وِچ بِٹھا کے
رام بھروسے روز سکُول لِجاںدا
اتے بتھےرے هور
جِنھاں دے نام ن جاناں
فَےکٹریآں وِچ کںم کردے نے
پَےلیآں وِچ پنیری لااُںدے
جیری لااُںدے
فسلاں وّڈھدے
ِاه ڈاراں دیآں ڈاراں
کدی کدی تاں ڈر لگدا هَے
کِّدھر اُڈدیآں جاںدیآں نے دستاراں
کدی کدی چںگا وی لّگدا
دےش دےشاںتر جِّتھے جاوو
دِس هی پَےںدیآں نے دستاراں
سّت سمُںدر پار وی جھُولن جھںڈے
لِشکن کھںڈے
رِّجھن دےگاں
پّکن مںڈے
سّت سمُںدروں اےدھر
ساڈی نویں وسی آبادی
شام پای بھایآں دے بّچے
سِر ‘تے پھٹے پرولے دھر کے
گُرُودُآرے آ بهِںدے نے
نال نال پڑھدے نے بانی
بّس هُن هونی اےں ارداس
نوےں آاے نُوں کهِںدا
ِاک پهِلاں دا آيا بّچا
پِّچھے پِّچھے آکھیں
بولے سو نِهال
ستِ شری اکال
پھِر مِلنا پرشاد
آاُںدی اے خُشبو
هُںدی اے ارداس –
کھُآر هواے سبھ مِلهِںگے
بچے شرن جو هوِا
کھُآر هوياں تے شرن پِآں دے بّچے
کردے نے ارداس
پھِر وی مَےنُوں ڈر لّگدا هَے
پتا نهیں ِاه کِهو جِهے نِکلنگے
وّڈے هو کے
بهُتے هو کے
آپنے ڈر توں ڈر کے
شرمسار هو کردا هاں ارداس :
جو جِس دھرتی جںمے جااے
اُس نُوں اَوتھے هی رِزک تھِآاے
ِاه کِاُں کِسے دے هِّسے آاے
بَےسن بار پرااے
جِّتھے لوکیں آکھن سانُوں
ِاه کِّتھوں دے جںمے جااے
مَےل کُچَےلے کالے پیلے بھُورے پاکی
اےتھے آاے
جاں پھِر ساری دھرتی ِاک هو جااے
کوای ن کهے پرااے
ِاه مےری ارداس !
