دےوتِآں نے کھیر سمُںدر رِڑکِآ,
رتن املوک دات اُنھاں نُوں مِل گای ۔
کُوڑ کُسّت اگِآن دا بھاںڈا تِڑکِآ,
وهِماں تے بدیآں دی دُنیآ هِل گای ۔
سچ دا چڑھدا چڑھدا سُورج چڑھ گيا,
کُوڑُ اماوس وےهںدے وےهںدے اُڑ گای ۔
سّچ پَےراں تے کھڑھدا کھڑھدا کھڑھ گيا,
دھار سِتم دی مُڑدی مُڑدی مُڑ گای۔
رتن امولک سبھ دا ساںجھا مال سی,
سُر لوکاں وِچ کَےد وِچارا هو گيا۔
دےوتِآں دے کبجے دا ِاه هال سی,
لوکاں دا ِاه مال نکارا هو گيا ۔
دےوتِآں دا هال اُدوں تے ٹھیک سی,
جد لاچار بڑے سن دھُںدھُوکار وِچ ۔
گھال اُنھاں دی ِاس گل دی پرتیک سی,
پهِلاں نهیں آاے سن اُه هںکار وِچ ۔
اَےپر پا کے وست نسے وِچ آ گاے,
اپنا کبجا کرن دی هوای لالسا ۔
هاُمَےں دے وِچ آ کے دھوکھا کھا گاے
گھّٹے-کَوڈی هوکے رهے ن کھالسا۔
پر ِاک پُّٹھا گےڑ سمےں نے کّٹِآ,
پھےر هنےرے پسرن لّگے آن کے ۔
پھےر بُراایآں پَےر اگاهاں پُّٹِآ,
جھُوٹھ کھلويا پھےر کماناں تان کے۔
رتن امولک اُّتے گھّٹے پَے گاے,
بے-املی دی دھُوڑ اُدھے تے جم گای ۔
کُوڑ, کُسّت, اگِآن دے رّٹے پَے گاے,
دھرم دی هُںدی هُںدی بارش تھم گای۔
وست امولک ارساں وِچ وِها گای,
آ نا سّکی پھرساں دی دهِلیج تے ۔
ِاه آماں دی سَے کھاساں هتھ آ گای
ارس نے کبجا کیتا پھرشی چیج تے۔
اُںلجھ گای ِاه دےوتِآں دی جات وِچ,
لوکاں دے روگاں دا جِهڑی توڑ سی۔
دُنیآ دے وِگڑے هواے هالات وِچ,
پھرساں اُّتے ِاس دی ڈاڈھی لوڑ سی۔
جُلم سِتم دا سی اںدھےر پلو رِها,
پاپ دی جںنج سی دھاای کر کے آ رهی ۔
لوکاں دا سی نک دے وِچ دم هو رِها,
‘بابر-وانی' دُنیآں تے سی چھا رهی ۔
پھےر سمُںدر ِاک بںدے نے رِڑکِآ,
رتن امولک دات سی اُهنُوں مِل گای ۔
پھےر سّت اگِآن دا بھاںڈا تِڑکِآ,
وهِماں تے بدیآں دی دُنیآ هِل گای۔
سچ دا سُورج چڑھدا چڑھدا چڑھ گيا,
کُوڑ اماوس پھِر ِاک واری اُڑ گای ۔
سچ پَےراں دے کھڑھدا کھڑھدا کھڑھ گيا,
دھار سِتم دی مُڑدی مُڑدی مُڑ گای ۔
رتن امولک پا کے دامن بھر لِآ,
ِاس ‘مردے-کامل' نے اُسنُوں چھںڈ کے,
ساںجھیوال سدا کے ساںجھا کر لِآ,
اُسنے ِاسنُوں لوکاں دے وِچ وںڈ کے ۔
راتاں تے دِن کٹے اُسنے جاگ کے,
چارے بنّے هوایآں چار اُداسیآں ۔
دُکھ تکلیپھاں اپنے سِر تے جھاگ کے,
کّٹیآں اُسنے جنتا دیآں چُراسیآں ۔
آ کے پُورے جوبن تے آوےس وِچ,
هر تھاں تے ِاه وست ستھانک هو گای۔
هر سِّمت هر تھاں تے هر ِاک دےس وِچ,
ِاک واری تے نانک نانک هو گای ۔
سهِن لای هر وار نُوں اپنی هِک اُّتے,
جُلم سِتم دے اّگے مرد کھلو گيا ۔
تکوا اُسنے رکھِآ کےول ِاک اُّتے,
ننکانے دا جںم-پل سبھ دا هو گيا۔
‘اےتی مار پای’ کرلاای آتما,
مرد نے نارا جور دا لايا آن کے,
"تَےں کی درد نا آيا اَو پرماتما !
کِّتھے سُّتا اےں تُوں لںمیآں تان کے ?
چھُپن نهیں دےواںگا تَےنُوں ارس تے
هُن هووےںگا مال تُوں سِرپھ لُکاای دا ۔
لوکاں وِچ سامل هواےںگا پھرس تے,
اےتھے دِکھلاوےںگا جَوهر کھُداای دا ۔"
