آساں دے شهِر اںدر, کُجھ لوک نےں نِراسے,
غم کر رهے نےں مَوجاں, خُشیآں دے آسے پاسے ۔
وےکھے فرےب کھاںدے, جد ےار ےاریآں توں,
دُشمن وی اپنے دُشمن نُوں, دے رِهَے دِلاسے۔
زُلماں دے زهِر پھّکے, ساری هی زِںدگی, پر,
دِّتے نا پین زالم نُوں, گھول کے پتاسے۔
مِلِآ جاں ! هال پُچھِآ, تے اُداس هو گِآ اَوه,
مَےں تے سی گّل کیتی, بس اَےوےں هاسے هاسے۔
رگ رگ توں مےری واکف, اےه درد جاپدا اے,
بهِںدا رِها اے شاِاد, مےری کِسے کلاسے۔
هر بات مےری سُندَے, تے جواب ٹھیک دےںدَے,
جد پِآر والی چھےڑاں, پا دےںدَے وِچ هاسے۔
دُنیآں دی شکل بدلی, ِانسان نے, پر آپیں,
جِاُں بلد وِچ پںجالی, جُپِاَے کھُوهے کھراسے۔
زِهناں چوں گھِن, کراهت, مُکنی اےں اےسراں,
جے, نفرت دا زهِر ڈیکو, ِاک ساهے, ِاک گلاسے۔
کِس کِس نا ڈھاه لاای, ڈھاون دی مَےنُوں ےارو,
درداں نے جِسم اںدر, دُنیآں نےں چار پاسے۔
دھرتی تے آدمی دا, رِشتا اٹُوٹ 'اشرف',
دووےں هی رل کے سهِںدے, پالے کدی چُماسے۔
