کِنّے نے کھِآل آاے
کِنّھیآں مُهّبتاں
ِاشکاں دے اںبراں تے
نّچ نّچ چلے گاے,
دِلاں والی پیڑ جو
جھّلی نهیں جاںدی اَو
ِاشکے دی گلی وِچوں
بّچ بّچ چلے گاے,
وّڈے جو وڈےرے سبھ
بھالدے نے چَودھراں
آشک هکیم وِچ
اسر نا رِها,
دّبدے دبااُںدے
لںگھے جِںدگی دے سال
جیون ِاک تھاں کدے وی
بسر نا رِها,
چیس ِاشکے دی کّچی
جھُوٹھے پھُّلاں اُّتے نّچی
بن سونے دی وِکھااے
نا آيا جی ےکین,
پای مّت اُّتے دھُںد
لای گُّت آپے گُںد
سبھ راج گاے کھُّل
جو جِآدا سی مهین,
کی لابھ نُکسان
مرے مُکرے دی جان
هُںدا بھورا نهیں وساه
هّتھو چھُّٹ جاوے اَےوےں
نِّکی چُّبھ جاوے گّل
مّچ جاوے تڑتھّل
کُجھ پتا وی نا لّگے
دِل ٹُّٹ جاوے اَےوےں,
اُه اُمراں تو وّڈے
پُورےں ےاداں والے کھّڈے
کِسے پاسيوں وی کِرن
نا کوای آس والی آوے,
ساڈی کِنّھی کُ کماای
ِاه کلم گھساای
گھڑی کوای وی سُلّکھنی
نا دھرواس والی آوے ۔
کیتے ورکے مَےں کّٹھے
اُّتوں سےک مّٹھے مّٹھے
مےرے جهِن وِچ آای
ِاّک کوِتا دی گّل,
بھُّلے ِالم مزاجی
ساڈی رّکھ لا لِهاجی
چھّڈ جھںگ تے سِآل
اسیں آاے تےرے وّل,
بڑی دُور دی کهانی
اُه راجا تے مَےں رانی
هوای سُپنے چ بات
چّلے کِّسے جی هکیکی,
اُهدی رمز رُوهانی
ساڈا ِاشک هکانی
اُهنے آپنی وی جِںد
رات مےرے ناں اُلیکی ۔
اُهدے ورگے نهیں هور
پوے دُوروں لِشکور
ساڈی اجلاں دی ساںجھ
نهیں تکسیم هُںدی اَےوےں,
کوای پانیآں نُوں وّڈھ
لَے جے جِںد جان کّڈھ
ِاه مُهّبت هَے جناب
نهیں اسیم هُںدی اَےوےں ۔
