مَےں روڑا تاں نهیں بندی
تےرے راه دا
تے ِاه وی جاندی هاں
کِ هادسے راهیآں دا مُکّدر هُںدے نے
پر تُوں کِوےں پُّٹےںگا
اجگر دے پِںڈے ورگے
بےِاتبارے راهاں 'تے پَےر
کِ جِّتھے
چَوراهِآں 'چ کھڑھے اُڈیکدے نے
انبھول اّلھڑاں نُوں
وِهُ دے وِاُپاری
تے ڈّبیآں 'چ وِکدی هَے
سُآه کر دےن والی اّگ
پھُڑک-پھُڑک ڈِگدی هَے
سُوایآں نال ڈںگی ماسُوم جُآنی
تے سمےں دے للاریآں نُوں
بھااُںدا نهیں لهُو توں بگَےر
کوای دُوجا رںگ
تے مَےں سوچدی هاں
تَےنُوں آکھاں
هر چمکدی چیز سونا نهیں هُںدی,
سونے دے مِرگاں مگر نا جاایں,
ِاه چھلیاے مِرگ تاں
رام جِهے اوتاراں نُوں وی
چھل جاںدے نے....
تے جدوں وےکھدی هاں
کِ هواواں دے نال رل کے
سرک آاے نے
گھراں دے اںدر-وار
پےشاوراں دے کوٹھے
تے مَےں بنّھ وی نهیں سکدی
تےریآں چںچل اّکھاں 'تے پّٹی
دّب نهیں سکدی
گھر دے بُوهے ٹّپدیآں
تےریآں اُّڈنیآں پَےڑاں
تے کر نهیں سکدی
انّھے کھُوهاں دیآں سازِشاں ساهوےں
تےرے نادان لهُو دا بھروسا
تاں سوچدی هاں
تَےنُوں آکھاں
ٹی وی بںد کر
تے کِتاب کھولھ....
تے هُن جدوں
تار-تار هو گِآ هَے
سداچار دا دامن
نهیں رهی
لهُو نُوں لهُو دی پچھان
نهیں رِها
رِشتے نُوں رِشتے دا لِهاز
اُّتر رِها هَے هر گھڑی
کِسے نا کِسے دروپتی دا چیر
کِنّے هی برهما کر رهے نے
آپنیآں دھیآں نال بلاتکار
تے وکت دیآں اّکھاں
مٹکا رهیآں نے بےهےاای دا سُرما
تاں سوچدی هاں
تَےنُوں آکھاں
اّکھاں دے مسکارے مگر نا جاایں
اُنھاں وِچ زِںدگی دا درد وےکھیں
تے درد وِچ گهِراای....
تے پھےر جد وےکھدی هاں
کِ هر مُهاز 'تے هاردا هَے
سّچ دا سِکںدر
کِرتی دے لهُو وِچ رںگدی هَے
بدکاری آپنا سُهاگ-جوڑا
مُنسف دی اّکھ وِّچ هَے
ڈرا دےن والا ٹیر
ِانساف دی تّکڑی وِّچ هَے
لوهڑے دا پاسک
کںجکاں دے کاتلاں دی لّبھدی نهیں پَےڑ
تے سُپنِآں دے راه وِّچ
گّڈیآں هوایآں نے
سّچمُّچ دیآں سلیباں
تاں سوچدی هاں
تَےنُوں آکھاں
گھروں باهر نا جاایں
کِّتھے جااےںگا...
کوای نهیں اَےسا سُورج
جِس دی ٹاهنی توں توڑ لِآاےںگا
تُوں سںدلی سوےرا....
کوای نهیں اَےسا پربت
جِس دی چوٹی توں دھُوه لِآاےںگا
دُّدھ دیآں ندیآں....
کوای نهیں اَےسا رُّکھ
جِس 'تے بَےٹھیآں هونگیآں
سونے دیآں چِڑیآں...
تے پھِر آپ هی ٹھوردی هاں
آپنا مّتھا
تے موڑدی هاں
سوچاں دے پُّٹھے وهِن نُوں....
کِ مُمکِن نهیں هُںدا
گھراں دیآں چھّتاں تھّلے
نیلے آسمان نُوں گھسیٹ لِآاُنا
تے کںدھاں پِّچھے رهِ کے
نهیں لڑے جاںدے
زِںدگی دے ےُّدھ
نهیں هٹدا
چُّلھِآں دی اّگ نال
بھُّکھ دا کاںبا
نهیں مِٹدا
آلے وِّچ جگدی جوت نال
گُربت دا هنےر
کِ جانا هی پَےںدا هَے
ِاک نا ِاک دِن تاں
پُّتراں نُوں گھروں باهر....
تاں من هی من
تَےنُوں لںمے پَےںڈِآں دی
اسیس دِںدی هاں....
تے دُآ کردی هاں
تےرے اںگ-سںگ رهے
گھر دا نِّگھ
تے مّتھے وِچ رَوشن رهے
آلے وِچلی جوت
تُوں جںم-جںم جاه سفراں 'تے
مےرِآ چھِںدِآ!
تےرا هر کدم مُبارک هووے....
