سچمُچ کِسے دا دےکھکے رںگ کالا,
کالے دِلاں دے مُوںه جد موڑدے نے ۔
ڈُّب جانے مُهانے نِمانِآں دی,
جدوں ِاجت دی بےڑی نُوں بوڑدے نے ۔
اُچ نیچتا دے ٹھِّبک ٹھوهلے بنا,
جدوں بھاایآں دے پَےر مچکوڑدے نے ۔
جدوں ‘پرے رهُ' ‘پرے رهُ' آکھ کرکے,
سینے تیر گریباں دے پوڑدے نے ۔
جدوں چُوهڑے چماراں دا نااُں دے دےِا,
پاپی مںدریں جان توں هوڑدے نے ۔
سهُں رب دی بںدے کھُدا دے ِاه,
اَودوں رب دا دِل پاے توڑدے نے ۔
وےکھو ! اےسے ای ساگر جهان وِچوں,
کای ساکی جمانے نے دَور بدلے ۔
کایآں ماڑِآں دے اےتھے اَور بدلے,
کایآں چںگِآں دے اےتھے تَور بدلے ۔
کای ‘ٹَےکسلے' اےتھے هڑپ هواے,
کای دِّلیآں اتے پسَور بدلے ۔
اَےپر ‘چالی-سنّے’ اُّچی جات والے,
اجے تیک نا ساڈے ِاه بھَور بدلے ۔
ِاهناں واستے رّت نچوڑدا جو,
ِاه تے اَوسے نُوں پانی توں موڑدے نے ۔
وےکھو ! بںدِآں دا دِل توڑ کے تے,
بںدے رّب دا دِل پاے توڑدے نے ۔
