رّبا مےرِآ ! مناں دے گھوکھیآ وے,
جد توں منُوں دی بھَےڑی لکیر پھِر گای۔
هَولا کُّکھاں توں اَودوں دا هو گِآ هاں,
لےکھ پھُٹے تے مےری تکدیر پھِر گای۔
کِداں دںد نے جیبھ نُوں کھان لّگے,
‘ڈھال’ چوٹاں پای مارے, تاسیر پھِر گای۔
‘کھےڑے’ گَےراں دے کِاُں نا آباد دِسن,
مےری آپنی مَےتھوں جاں هیر پھِر گای ۔
جےکر نهیں کساای نُوں مت دےنی,
تاں گریبنی گاں ول وےکھ تاں سهی۔
مےرے لای جے کُجھ نهیں کرن جوگا,
تاں تُوں اپنے ناں ول وےکھ تاں سهی۔
اُںجھ گںد تے گِڈ دے نال بھاوےں,
بّچے سِراں توں پَےراں تک بھرے هی نے ۔
بھاوےں گھراں توں گھرِناں تے کِرک آوے,
بھاوےں بو دے وهِن وِچ ترے هی نے ۔
گھر وسدیآں بھاوےں کُدےسناں نے,
بھاوےں نانکے ‘دِّلیاَوں' پرے هی نے ۔
اُّچی جات دے ساڈے جناب هوریں,
وےکھاں ! پھےر وی کھرے دے کھرے هی نے ۔
اُدھر مَےں کِ سُتھرا وی رهاں جےکر,
مَےنُوں کُّتِآں واںگ دُرکار دے نے ۔
ڈُّب جانے هکارت دے سهُ اںدر,
مَےنُوں پانی دی گھُٹ توں ماردے نے ۔
