اسیں نانک شاه دے مُرید, رُّکھاں-کُّکھاں دے ونجارے۔
اسیں پھُّلاں دے پالی, کںڈے رّکھ لَےنے رکھوالے۔
کی کرنی اے کے ۴۷, اسیں پِآراں لای متوالے۔
میری-پیری دے وارِس, جِهڑی رهُو اساڈے نالے۔
اسیں نِںماں لا کے تے, هَے ملھم بنا لَےنی۔
لااُنی اُهناں زخماں تے, جِهڑے دُشٹاں نے گالے۔
اسیں کَوم هاں شےراں دی, گوبِںد سِںگھ لاڈاں نال نهیں پالِآ۔
اسیں وارِس اُنھاں دے, جِنّاں هّتھ تے سیس ٹِکا لِآ۔
سرب دی جںگ هَے کُدرت لای, جِس توں جانا اُس بلِهار۔
کرنا نانک ساهِب کهِ گاے جو, تے جپنا ستِ کرتار۔
مےری منّ لاَو ارز تُسیں سوهنيوں, ديو تپدے سینے ٹھار۔
رُّکھاں نُوں لگا منموهنيوں, کرو پِآراں دا ِازهار۔
