آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے,
مَوسم کھُسبُوآں تے رںگاں والا آيا هَے۔
هّڈ کڑکااُںدی ٹھںڈ, دے گای وِداای هَے
بھَورِآں نے پھُّلاں اُّتے پھےرا اّج پايا هَے ۔
سرسوں دے پیلے پھُّل, مست مهِخانے نے
سربتاں دے بھرے, پیلے پیلے پَےمانے نے
نِّگھی نِّگھی هوا, اںگ اںگ سهِلايا هَے
آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے ۔
پتجھڑ گای, پّتا پّتا سرسار هَے
کُولیآں نے ساکھاں, بُوٹے بُوٹے ’تے نِخار هَے
وےلا سجری سوےر والا رُسنايا هَے
آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے۔
سرسوتی دےوی وںڈے گِآن تے کِتاباں نُوں
سُر سںگیت تال, ویناں تے رباباں نُوں
پُوجا پاٹھ والا اّج پاٹھ وی پڑھايا هَے
آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے ۔
راجِآ دا راجا هَے, مَوسم بهاراں دا
ڈِّگے ڈھّٹھے چِهرِآں تے آاُںدے سِںگاراں دا
بّچا, بُّڈھا, گبھرُو هرےک نسِآيا هَے
آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے ۔
ےاد آوے اّج بھگت سِںگھ سردار دی
چولا پا بسںتی جِنھے, چُںم لای تار سی
دےس کَوم لای جِنھے مرنا سِکھايا هَے
آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے ۔
هکیکت رااے بلی سهیدیآں سی پا گِآ
جِںد جان دےس کَوم لےکھے سی لا گِآ
هکیکی سّچ نُوں جِس اّج سمجھايا هَے
آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے۔
لال, نیلے, پیلے گُّڈے بھرن اُڈاریآں
پّگاں نے بسںتی وےکھ, جھُومن سرداریآں
پیلے پیلے پھُّلاں گھر گھر مهِکايا هَے
آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے۔
‘اُّپل’ رںگ مانیاے بسںتی بھاایچارے دے
مںدِراں, مسجِداں تے گُرُودوارے دے
اےکتا دا گیت اساں رلمِل گايا هَے
آای هَے بسںت, پھُّل پھُّل مهِکايا هَے۔
