آای رُّت رںگیلی رںگ کھِلاردی,
چار-چُپھےرے هرِآایآں نے ٹهِکیآں ۔
هّسن مُڈھاں وِّچوں کِںج کرُوںبلاں,
بںجر بیآبان بهاراں مهِکیآں ۔
بُوهے اُتے کِرناں دے دل اّپڑے
پَےر پَےر توں نُور پھُهارے پھُّٹ پاے ۔
دھرتی لَے اںگڑاای اُٹھی نیںدروں,
چھںڈ آلساں پھےر ِارادے جُّٹ پاے ۔
دِل دے پانی نِرمل شیشے واںگراں,
تُر گایآں نے دُور وِچاراں مںدیآں ۔
کےهی گھڑی کِ اّج پِآساں بُجھیآں,
وِهڑے گِّدھا پاون اّج سُگںدھیآں ۔
بَےٹھ جان جِاُں وِهڑے جُڑ کے کںجکاں,
اّج سّدھراں بَےٹھ گھوڑی گااُںدیآں ۔
دھرتی-ماتا سَو سَو شگن مناںودی,
اّج دِلاں نُوں جُوهاں نے نشِآاُںدیآں ۔
مهِک پایآں نے دھُوڑاں پھُلاں واںگراں,
هّتھ سمےں دے چانن تںداں کّتیآں ۔
کھےتاں وِچوں هوایآں هےکاں اُچیآں,
آساں پاایآں کنّاں دے وِچ نّتیآں ۔
دھرتی دا شِںگار بهاراں سرگھیآں,
نِت نا کُوںجاں آن کِنارے بهِںدیآں ۔
آاُ ! بهِ کے گاایاے گیت بهار دے,
نِّت نا رُّتاں ِاںج مهِکیآں رهِںدیآں ۔
