باهاں ارس ول رتا کُ اُلار لَےن دے,
ِاهناں تارِآں نُوں راهاں 'چ کھلھار لَےن دے ۔
تےرے رّب دا هُکم ِاک پل ن منّاں,
مےری آتما تے مےرا ِاکھتِآر رهِن دے۔
چنّ تارِآں نُوں دھرت تے اُتار کے رهُوں,
جھاتی ارس ول رتا مَےنُوں مار لَےن دے۔
مَےں ن هُسن کولوں پِآر والی کھَےر مںگدا,
مَےنُوں پِآر وِچ هُسن دی بهار لَےن دے ۔
اےس آلھنے دے بھاگ نهیں مَوت اّگ دی,
جرا کاپھراں نُوں بِجلیآں وںگار لَےن دے۔
مےری انکھ تےرے ترس دا هسان کِاُں لاے,
سارا کهِر مَےنُوں جان تے سهار لَےن دے ۔
تےرے پِآلِآں چوں جهِر مَےں نِسںگ پی گِآ,
مَےنُوں بُّکاں وِچ جِںدگی نِتار لَےن دے ۔
مےرے سُورجاں دی جھال بھلا کِنّھے جھّلنی,
ِاه هَے رات ِاهنُوں کالکھاں کھِلار لَےن دے ۔
تےرا پِآر سالا جُگ جُگ چڑھے نےپرے,
سانُوں نِّکا جِها گم هی اُسار لَون دے ۔
اُه کی جِںدگی جو تڑپ توں همےس سّکھنی ?
مےری جان وِچ جان بےکرار رهِن دے ۔
