تےرے تے مےرے وِچالے
سَےںسر هون والا کُجھ وی نهیں بھاوےں
پر تےرا کھت جدوں تڑپھےگا جهالت دی تلی اُّتے
بڑے هوونگے ارتھاں دے انرتھ-
تےری رّب تے نِهچا دے ارتھ
پُلسیآ کُجھ هور کّڈھےگا۔
تےرے چِراں توں نا مِلن دے شِکوے نُوں
اُه سمجھےگا
ڈھِّلے پَے رهے انُشاسن لای اپھسوس
تے اُنھاں هُسین گھڑیآں دے اُداس زِکر نُوں
جو غرک گایآں
اشونی کُمار دے گھوڑے دے پِّچھے اُّڈیآں دھُوڑاں 'چ
اَوس اُداس زِکر نُوں
شهید هواے ساتھیآں دی ےاد وِچ وِرلاپ سمجھےگا
تےرے مهِںگاای دے رونے نُوں,
ِانکلابیآں دی بدلی هوای نیتی دا سںکےت جانےگا
تے بںگلا دےش وِچ مارے گاے
تےرے پھَوجی ویرے دا 'مسوس
چین دی پِّٹھ پُورنی گردانِآ جاوےگا
تَےنُوں کی پتا هَے, کِںجھ بیتےگی
جدوں هونگے ارتھاں دے انرتھ
تےرا خت ب….هُ….ت تڑپھےگا
جهالت دی تلی اُّتے۔
