لڈايا نا بهُت دےر مُهّبت نے اسانُوں
شُهرت نے, اُمیداں نے هَے بھرمايا کاهنُوں
کھےڈ تماشے جوانی دے هواے چھاایں ماایں
ِاک سُپنا جِوےں, تڑکے دی دھُںد نِآایں
هالے وی ِاک ریجھ هَے پر دِل وِچ نچدی
ِاک اّگ رهے سینے وِچ هر دم مچدی
ِاس جبر دے جُولے 'چ بھلا کِّداں کرار آوے
پَےںدی هَے وتن مےرے دی کنّاں 'چ پُکار آ کے
دِن رات اسیں کردے هاں بےچَےن اُڈیکاں
کد آاُن آزادی دیآں اُه پاون گھڑیآں
آشک هَے جِوےں کوای وِآکُل هو بهِںدا
مِلنی دا پل آاُن تلک بِهبل هو رهِںدا
ِاںج تاںگھ آزادی دی ِاه مچدی جدوں تّک
تے رُوه نُوں هُںگارا انکھ بھردی جدوں تّک
آ, دوست, اسیں کریاے جنمبھُومی تے ارپن ِاه
جزبے دی جوانی اتے رُوهاں دا سُهّپن ِاه
وِشواس کرو, ساتھی, ِاه نھےرے دا پهِر مُکنا
لوا لّگنی تے سُورج دیآں کِرناں نے آ بُکنا
ِاه نیںد جو کُںبھکرنی ِاس نیںد 'چوں اُٹھ بهِنا
پھِر رُوس دے هّتھوں ِاه دھّکے دا کِلا ڈھهِنا
کھںڈراں تے لِکھے جانے پھِر نام اساڈے هی ۔
