چّچا چِّت مےں سوچ وِچار جِںدے, اےس جّگ تے بِسترے کُوچ دے نیں۔
خالی هّتھ جهان توں چلنا ایں, داوے بنّھدی دُنیآں جھُوٹھ دے نیں۔
جِںدے خاک زمین مےں رل جانا, کرےں گرب-گُمان کی رُوپ دے نیں۔
مَوت بِجلی هَے تےرے نڑے جِںدے, چڑھی پھِرےں هںکار دے اُوٹھ دے نیں۔
سوای کرنگے اںت اُجاڑ واسا, سدا رهِن جو پالکی جھُول دے نیں۔
کِهڑا پُرش چھڈاِااَو اَوس تاایں, جِهڑا پھڑِآ هّتھ جمدُوت دے نیں۔
کاریگر هَے کَون بنااُن والا, ٹُّٹے جوڑ سریر سںدُوک دے نیں۔
آای آپنی نال ِانسان مرنا, جّگ بھرم کرےںدڑا بھُوت دے نیں۔
تِنّ گّلاں اّگے دسو کَون ولی, مَوت بھُّکھ نِمانڑے دُوّکھ دے نیں۔
رام نام دی لُّٹ جهان اںدر, کوای وِرلے پُرش وی لُوّٹ دے نیں۔
لّکھاں جّگ دے پھِرن وپار کردے, کھںگھدا رهے پاپ تے جھُوّٹھ دے نیں ۔
تھوڑے چّٹدے سِلاں الُونیآں نُوں, باج وِشے دے رساں نُوں چُوسدے نیں۔
جےکر سںت ن وےد پُران هُںدے, کَون رّب نُوں جاندے پُوّچھدے نیں ۔
سوای آن پر مُلک دی خبر دِںدے, جِنھاں سَےل کیتے چار کُوںٹ دے نیں ۔
وِّچوں چِّت نُوں نام دی مَےل لّگی, اُتوں ماس سریر نُوں کُوچدے نیں۔
دسیں جّگ تے پاک ِانسان کِهڑے, سارے بھرے هَےں مَےل تے مُوت دے نیں۔
سوای پاک جو پّٹڑے بھجن اُّتے, ِاس دِل دا کّپڑا کُوٹدے نیں ۔
تار بولدے پُرکھ دی وّج رهی, ِاس وِّچ سریر تے اُوسدے نیں۔
زالم جم بےدرد سریر وِّچوں, گنّے واںگراں رّت نُوں چُوپدے نیں۔
دےوا سِںگھ مےلے رهِنے دِن تھوڑے, ِاس رُوه تے بُت کلبُوت دے نیں۔
