بھاگاں والے پںچھی جِهڑے
دُور دُراڈے
من دی مَوج اُڈاری لااُںدے
چوگا چُگدے
تے ترکالی پوٹے بھر کے گھر نُوں آاُںدے
کلھ دا گم نا نال لِآاُںدے
اسیں وِچارے
کرماں هارے
کھںبھ کترا کے
ِاس چوگے دے مارے
ِاک پِںجرے وِچ بَےٹھے جی نُوں جھورا لا کے
ِاس چُوری دی جھاک 'چ
رهِںدے
ساڈے مُوںه وِچ بول بِگانے
سَےنت منّدے
تنُ منُ لےکھے لا کے انّ دے
ِاه بھُّکھاں دے سںسے
بے پرواه بھاواں نُوں
تے انُبھو نُوں
هَولی هَولی نِّسل کرکے
سارے اُجر مُکا جاںدے نے
آگِآکار
کار وِچ بّجھے
آپنی کار اُلںگھ نهیں سکدے
ساڈی کوای آب نهیں هَے
تاب نهیں هَے
مانس جنم امولک هیرا
چّٹ کے آپاں
اپنا اسل مُکا بَےٹھا هاں
اپنا کوای
آپنے اُّتے هّک نهیں چّلدا
جور نهیں هَے
کَوڈاں بھاڑے
دےه دی مِّٹی وےچ لای هَے
تے آاُںدے ساهاں نُوں گهِنے پا بَےٹھے هاں
اےدُوں گّلوں
ساڈے نالوں پںچھی چںگے۔
