جادُوگراں سانُوں چّکراں ‘چ پاای رّکھِآ,
جُوٹھے شبداں نُوں سُّچے سی بناای رّکھِآ۔
کدے آکھدے, ‘سُلّکھنی’ بهار آاےگی,
لَے کے رُّت نویں, سُپنے هزار آاےگی۔’
گّلاں کر کر دُبِدھا ‘چ پاای رّکھِآ۔
کدے کهِن وِهڑے-وِهڑے گُلزار هونگے,
پھُّل هّتھاں وِّچ پھڑی, دِلدار هونگے,
ٹُونےهاراں دِن رات بھرماای رّکھِآ۔
کدے دّسِآ کِ تارِآں دے تھال آاُنگے,
ساڈے دُّکھ سُّکھ وِّچ هو بھِآل آاُنگے,
وںڈ لارِآں دے توهپھے اُلجھاای رّکھِآ۔
گّلاں سُن-سُن اسیں تاں نِهال هو گاے,
سانُوں جاپے راتو رات کھُشهال هو گاے,
بَےںکاں والِآں نے جال سی وِچھاای رّکھِآ۔
سانُوں لِمٹاں نے مارِآ تے رول سُّٹِآ,
رهِںدا کِشتاں تے سُود نے مدھول سُّٹِآ,
پُّٹھا واںگ ترِشںکُو لٹکاای رّکھِآ۔
