چّل پاتر هُن ڈھُوںڈن چّلیاے بھُّلیآں هوایآں تھاںواں
کِّتھے کِّتھے چھّڈ آاے هاں انلِکھیآں کوِتاواں
گّڈی چڑھن دی کاهل بڑی سی کی کُجھ رهِ گِآ اَوتھے
پلاں چھِناں وِچ چھّڈ آاے ساں جُگاں جُگاں دیآں تھاںواں
اّدھی رات هواےگی مےرے پِںڈ اُتے ِاس وےلے
جاگدیآں هوونگیآں سُّتِآں پُتراں لاگے ماںواں
مارُوتھل ' چوں بھّج آيا مَےں آپنے پَےر بچا کے
پر اَوتھے رهِ گایآں جو سن مےری کھاتر راهواں
مےرے لای جو تیر بنے سن هور کلےجے لّگے
کِںجھ ساهِباں نُوں آپنی آکھاں کِاُں مِرزا سدواواں
مَےں ساگر دے کںڈھے بَےٹھاں کورے کاگز لَے کے
اَودھر مارُوتھل وِچ مَےنُوں ٹولدیآں کوِتاواں
خاباں وِچ ِاک بُوها دےکھاں بںد تے اُس دے اّگے
کای هزار رُلدیآں چِّٹھیآں 'تے مےرا سرناواں
کھںبھاں ورگیآں چِّٹھیآں اُهناں واںگ بھٹک کے موایآں
مر جاںدے نے پںچھی جِهڑے چیردے سرد هواواں
جاں تاں تُوں وی دھُّپے آ جا چھّڈ کے شاهی چھتری
جاں پھِر رهِن دے مےرے سِر تے ِاه شبداں دیآں چھاواں
چّل چھّڈ هُن کی واپس جانا, جان نُوں بچِآ کی اے
تےرے پَےراں نُوں ترسدیآں مر مُک گایآں راهواں
کی کویآں دا آاُنا جانا کی مستی سںگ ٹُرنا
ٹھُمک ٹھُمک جے نال نا چّلن سّج-لِکھیآں کوِتاواں
