چّل اےتھوں چّلیاے
هر پاسے هنےر
جھورِآں چ رات سَوںوےں
جاگے تَوخلیں سوےر
اںباں دے بُوٹِآں 'تے
اُداس جےهی رُّت
گیگِآں دے چاا ساںهوےں
خُر جاںدی کُّخ
راهیں چُراهیں سارے
لاشاں دی هواڑ
ڈیک گای ڈھانیآں
سُّتی وِهڑیں اُجاڑ
گھڑھِآں دے پانیآں توں
جھڑھِآ ِاتبار
سُّکے پِآسے رُّکھ کھڑھے
سّکھنے بزار
تارِآں دی پرات وِچ
ڈُّلھِآ سںدھُور
وںگاں دے ٹوٹِآں چ
ڈولی چڑھی هُور
شام دی گهِر بنی
خُونی تکدیر
ایمان دی هِّک وِچ
ڈُّبی شمشیر
سّجری سوےر وےلے
برُوهاں چ کاںڈ
دِلاں چ باتاں لَے
سَوں جان گواںڈھ
پَوناں گل 'گُوٹھے
کھںزر نے راهویں
دھرتی نُوں گش
تارے نے چِکھاویں
سینِآں 'چ چُّپ
موڑاں تے سںگیناں
ٹکِآں نُوں سینے
مهِںگیآں زمیناں
گھرو گھری ٹُر گای
آای مُلاکات
کنک دے وِآه وےلے
ڈھُّکی برسات
بهار دی رُّتے
کاِانات بھُّلی گیت
تلیآں توں مهِںدی کھُری
خاموش هَے پریت
پلکاں توں نا پُوںجھ
هُسن دا سرُور
روز نهیں مرنا
تارِآں دا پُور
اےداں نهیں روز
ڈھّلنی دُپهِر
بهُت مهِکاں پھُّل اےتھے
وسے رهِنے شهِر
نِّت نهیں رهِنی
اںبراں تے گهِر
هر وےلے لںگھنے نهیں
دھرت اُّتوں کهِر
