چّل مےرے نال
هّتھ 'چ هّتھ پا
آپاں مخملی جےهے لوگڑ ورگے بّدلاں 'تے تُریاے
تے نِّکیآں نِّکیآں گّلاں کراںگے
اَوهی جِهڑیآں تُوں تے مَےں
پارک 'چ کرِآ کردے ساں دےر تّک
هرے کچُور گھاه دی چادر وِچھا کے
جدوں تارے وی آ جاںدے سن
سانُوں لُک لُک تّکن
چّل بھُّل جاایاے ساری دُنیآں
کریاے آپنیآں رهِ گایآں گّلاں
خُر گایآں اُّسردیآں مُلاکاتاں
ڈُوںگھے ڈُوںگھے ساگر تریاے
چُّپ چاپ کِاُں اںدر وڑ مریاے
رُّکھاں نے تاں رهِنا کهِںدے
ِاه نا رںگیں کِسے نُوں سهِںدے
دےکھ کِنّے کھےڈن لای تارے
دےکھیں کوای پَےر هےٹھ نا آ جاوے
زخمی هو جاوےگا
کای اجے سُّتے پاے نے
هونے دےکھدے تےرے ورگے سُفنے
جگا نا دےویں
سُفنے بهُت کومل هُںدے هن
رںگین پّتیآں ورگے
جگدیآں بُجھدیآں بّتیآں ورگے
ِاه ساری دُنیآں وی تاں ِاک سُپھنا هی هَے
کدوں کِسے دا سُفنا ٹُّٹ جاوے
کِسے نُوں کوای نهیں کھبر
هر کوای رات سُفنا هںڈھاوے
هر اّکھ دے وِچ ِاک ِاک پاوے
وے سانُوں وی اُمر سُفنِآں دی لّگ جاوے
چھّڈ اسیں کی لَےنا سُفنِآں کولوں
پلک 'تے آاُن تاں ٹُّٹ جان
کی کںم ِاهو جےهے سُفنے
پل بھر جِهناں دی زِںدگی
دو چار جِهناں دے ساه
ِاک تاں ِاکّلتا نے جھںبھِآ
دُوجا تےرا وِےوگ جےها کھاوے
تیجا جے آوے تےرا سُفنا
پلاں وِچ هی جھّٹ ٹُّٹ جاوے
نےڑے کھڑھے سارے رُّکھ رون
جھولیآں بھر بھر هںجھُو چون
سُفنِآں نُوں کهِ ديو
جے اّکھاں 'چ آاُنا تاں وسن لای اَون
بّچِآں دے کھِڈَونِآں ورگے هون
کالیآں راتاں 'چ ڈرے ننِّآں نُوں
گھُّٹ گلوّکڑی 'چ لَے کے سَون
تے اُتوں وگدی هووے تےرے ساهاں 'چوں رُمکدی پَون
