چّل اَواے پُّترا چّلِآ چّل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ۔
کرونے هاهاکار مچاای
مهاںماری دی پای دُهاای
لوکاں هّتھیں پَےریں پَے گای
دَولت ’کّٹھی کیتی رهِ گای
ڈھےر لاساں دے لّگی جاون
کَون پااُوگا ِاسنُوں ٹھّلھ۔
چّل اَواے پُّترا چّلِآ چّل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ۔
لال لهُو هُن چِّٹا هويا
بںدا اسلوں نںگا هويا
کرونے ماای, مار مُکاای
باپُو لاس نُوں, اّگ نا لاای
گّڈی بَےٹھا پُّتر سوچے
سَوکھے, مسلا هويا هّل۔
چّل اَواے پُّترا چّلِآ چّل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ۔
کُدرت کَےسا کھےل رچايا
خُد نُوں سوهنا کر دِکھلايا
سُپنے وِّچ ِاک بابا آيا
آکھے, ‘‘بںدا کھُوںجے لايا’’
مَےں پُّچھِآ, ساڈا کی هواُو?
کهِںدا, مار بھجااُنا ٹِّڈیدل۔
چّل اَواے پُّترا چّلِآ چّل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ۔
سُتھرے آل دُآلے دے وِّچ
پردُوست کوای کِںج رهے دّس?
جِاُںدے, کاسے کںم نا آوے
مر کے اُلٹی بِپتا پاوے
پسُو, پںچھی, پھُّل, بُوٹ, بنسپت
جِاُںدے مردے آون وّل۔
چّل اَواے پُّترا چّلِآ چّل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ۔
بںدِآ بںدا بننا چاهیدا
رّب نال نهیں مّتھا لاایدا
ماں جايا هَےں دھرتی دا تُوں
ِاّک کھِڈَونا مِّٹی دا تُوں
کِاُں نهیں سرون پُّتر بندا?
ماں اںمڑی نال کردَےں چھّل۔
چّل اَواے پُّترا چّلِآ چّل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ
ساد مُرادی مِّٹھی بولی
سبھ دی ساںجھی لوهڑی هولی
چنّ چڑھے جاں گھر کوای آوے
پُورے پِںڈ نُوں چاا چڑھ جاوے
اّج کِسے نُوں راه پُّچھ لایاے
اّگوں آ کے پَےںدا گل۔
چّل اَواے پُّترا چّلِآ چل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ۔
سرل سُبھا دا گهِنا پا کے
دال روٹی سادی جِهی کھا کے
هر کوای راجا تے رانی سی
ِاسک مُهّبتاں دی وانی سی
ٹُّٹپَےنے, ِاس موباِال نے
هر ِاّک نُوں کیتا پاگل۔
چّل اَواے پُّترا چّلِآ چّل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ۔
ماں دھرتی نُوں سورگ بناایاے
سّچے رّب دا سُکر مناایاے
ساڈا نانک, باهُو, بُّلھا
ساڈا وارِس, بھّٹی, دُّلا
نلوے پُّتراں, وےکھیں ِاک دِن
کھَےبر ‘اُّپل’ لَےنے مّلھ۔
چّل اَواے پُّترا چّلِآ چّل
پَےن کلےجے بھاوےں سّلھ۔
