چّل پرت چّلیاے پِںڈاں نُوں
کِ هواواں رُمکنا بھُّل جانگیآں نهیں تاں
کِ مرناں نهیں پّتجھڑاں نے
راهاں چ راهگیر نهیں لّبھنے
موڑھ لِآایاے ندیآں نُوں کھےتاں وّل
دراں تے بنّھ کے آایاے کھُشیآں دے پّت
پِںڈاں نُوں پرت جان دا اجے وی سماں هَے
چّلیاے کِ کپاهاں شاِاد هّس پَےن دےکھ کے
کِ سُورج کھڑھ جاوے ڈُّبنوں
شام چ پرت آوے مهِفِل کھبرے
هو سکدا کِ اُه وی آ جاوے مِلن
کِسے رات چ بھُّل کے-
کِ کوِال وی جاگ پوے کِسے ڈالی تے
جے نا گاے
تاں دُپهِراں رُّس جانگیآں
باسمتی نے نهیں نِّسرناں
سِآڑاں نے بُّلھ نهیں کھولھنے
کماداں چ مِّٹھت کِّتھوں بھالاںگے-
سروںھ دے ساگ دے وِگوچے نهیں سهار هونے
کَون سجااےگا اّکھاں جھمکدے سِتارِآں نال
اںبر دا تھال
چور سِپاهی نُوں کَون لّبھےگا اسماناں چوں
پرت چّلیاے اجے وی وکت هَے هّتھاں چ
پھِر کِّتھوں لِآواںگے موڑ کے
کبراں نُوں ٹُر گایآں ماواں ورگیآں چھاواں
تے چھّتاں ورگے باپ
اّج کل تاں کبراں دے رُّکھ وی
چھاواں کرنیآں بھُّل گاے هن
کِهدی چھاں چ بَےٹھاںگے پل بھر جا کے
ماں دیآں اسیساں ٹولن لای
تے باپُو دے لاڈ لّبھن لای
گھر اَوداں نهیں کھولھدے هِّکاں
پهِلاں چِهرے پچھاندے هن
نزراں وّل تّکدے هن-
شناختی پّتر مںگدے هن-
کِّتھوں لِآواںگے گُآںڈھوں تُر گای
چاچی توجو
کِهر سيوں تايا
تے بھراواں ورگے تکیاے دے بوهڑ پِّپل
هُن تاں کدے ڈاکیآ نازر وی نهیں دِسِآ
تے نا هی هّٹی والی نِںموں
راه اَوداں نهیں نےڑے کھڑھدے
کِهدی گواهی پاواںگے
کِ مَےں اَوهی هاں-
تُهاڈی گودی چ کھےڈن والا
هّسن هسااُن والا تُهاڈے وِهڑِآں نُوں-
پُرانے رُّکھ سن دادی دادے ورگے
لوکاں نے سارے هی گھراں چ خپت کر لاے
کُجھ سےک لاےے باکی وےچ لاےے
کھےڈن والیآں تھاواں سن-
ولگناں نے ڈیک لایآں
چّپا وی تھاں نهیں بچی
کِ کِتے کوای اّڈی چھڑّپا هی کھےڈ لوے
جّفیآں پااُن لای
تے جھُوٹن لای ٹاهن سن
کِتے نهیں نزر آاُںدے-
بںدا پیںگھ پاوے تاں کِهدی باںه تے-
چنّ تارے تاں جھاکدے نے چھّت تے
پر بںدا مںجے کِّتھوں لِآوے تے وِچھاوے ڈاراں چ
دیوالی وِساکھی تاں هر سال آاُںدی هَے
پر زِںدرِآں والے گھر دےکھ مُڑ جاںدی هَے
بںد بُوهِآں وّل مںگن والے وی نهیں جھاکدے
کُڑیآں گیت بھُّل جاںدیآں نے
بںد درواجِآں وّل تّک کے
بنھےرے دیوِآں دی چھُه نُوں ترس رهے هن
بُوهے تےل دے موه نُوں ترس رهے هن
