چّلو باغاں دے وِّچ چّلیاے, آای رُّت بهاراں ۔
پھُّل تے کلیآں پالن دے لای, ڈولھے رّت پھُهاراں ۔
هُن تے اپنا بھار وی سانُوں, چُّکنا اَوکھا هويا,
کّپڑے لیرو-لیر کرو, تے گلما چیر لںگاراں ۔
ریجھاں, سّدھراں نے سُپنے وِّچ, بات انوکھی کیتی,
باز تے شِکرے رُلدے پھِردے, هويا 'کّٹھ گُٹاراں ۔
جِںد وِچاری رو رو هاری, ِاس دے اّتھرُو پُوںجھو,
رّت جِگر دی دے کے بخشو, زینت, زےب شِںگاراں ۔
'آشِک' کِدھرے ساڈے 'تے کوای, کهِر نا آاُںدا هووے,
پںچھی هِجرت کر گاے اےتھوں, بھلکے بنّھ کتاراں ۔
