ِاک ٹّک تے انِمےکھ
لگا کے ٹےک, رِها مَےں دےکھ
کوای کد آوے پاروں دےس
وے سّجناں چم چم کردی رےت ۔
سی اّج تاں تارا-گن آچےت تے
چِّٹا چںد وی آيا مےچ
وے جاںدی اُڈدی وِرتھی پَون
پھراٹے بھردی لااُںدی هےک ۔
وے پھر پھر اُّڈن چےتر گھڑیآں
نا جاون پھڑیآں تے کر-کر اڑیآں
نیل سراں نُوں مهِکاں چڑھیآں ۔
وے لّگیآں سوهنے ساںدل بار
سّجن گُلجھڑیآں
کدوں سی سُّتیآں ?
کدوں اُٹھ کھڑھیآں ?
سُپّتل وےلاں سوهنیآں بڑیآں ۔
تے پھِر تُوں آِااَوں مےرے پیر
کِ بدلی چانن دی تاسیر
تے کنّی گھُل گاے کھںڈ تے کھیر
جيوں وگدَے وِّچ نساریں نیر
وے گااُںدا بَورےپن وِّچ هیر ۔
کِ هُن تاں مِٹ گاے سبھ کلےس
کِ ناچے ماتھے مےں اُرگےس
وے اّج تاں مَولسرے دا تےل
کراں مَےں پےس تے چُںم'لاں کالے کالے کےس ۔
وے سجنا ٹھںڈھی ٹھںڈھی پَون
پھراٹے بھردی لااُںدی هےک
تے نالے چم-چم کردی رےت ۔
