باپُو وےکھدا رهیں تُوں بَےٹھ کںڈھے,
کِوےں ترنگے جُجھار اجیت تےرے ۔
ٹُّبھی مار کے 'سرسا' دے روڑھ اںدر,
کّڈھ لواںگے سارے هی گیت تےرے ۔
اےس کّچی چمکَور دی گڑھی مُوهرے,
کِلھا دِّلی دا اسیں جھُکا دِآںگے ۔
جھورا کریں نا کِلھے انںدپُر دا,
کُّلی کُّلی نُوں کِلھا بنا دِآںگے ۔
ماچھیواڑے دے سّتھر دے گیت وِّچوں,
اسی اُٹھاںگے چںڈی دی وار بن کے ۔
جِنھاں سُولاں نے دِّتا نا سَون تَےنُوں,
چھاںگ دِآگے کھںڈے دی دھار بن کے ۔
باپُو ! سّچے ِاک کَومی سردار تاایں,
پیر اُّچ دا وی بننا پَے سکدَے ۔
خُون جِگر دے نال تاں زپھرناما,
تےری کلم نُوں وی گھڑنا پَے سکدَے ۔
(پر) جِنھاں کںدھ سرهںد دی توڑنی اےں,
اجے تّک اُه ساڈے هتھِآر جِاُںدے ۔
گُوٹھا لايا نهی جِنھاں بےداوِآں 'تے,
سِںگھ اجے وی لّکھ هزار جِاُںدے ۔
آپنے چھوٹِآں پُّتاں دی وےل تاایں,
جےکر اّگ 'تے چڑھے تاں چڑھن دےوی ۔
ساڈی مڑھی 'تے اُّگے هواے گھاه اںدر,
ٹھاهر سِںگھاں دی بنے تاں بنن دےویں ۔
اَےپر جبر اّگے کِّداں سبر کریاے,
اسی ِاهو جی زهِر نا پی سکدے ۔
نّک مار کے ڈںگر وی جِاُن جِسنُوں,
اسی جُون اجِهی نا جی سکدے ۔
