چانن دا ِاک چھںبھ سی
تارے جھّجراں بھردے
چُّکن وهِںگیآں ۔
چھِّٹا پایآں جِںد تے
چےتے آایآ گّلاں
جِںدوں مهِںگیآ ۔
دھرتی سی کںڈِآلڑی
اںبر پّلا اڑِآ
کھُںگھی آ گای ۔
بُّجھ نی جِںدے مےریاے !
لںگھدی لںگھدی رات
کهانی پا گای ۔
نازک پوٹے دِلاں دے
کِرناں چوبھی سُوای
دُّسر هو گای ۔
ےاداں بھاںبڑ بالِآ
لّکھ بچااے پّلے
کنّی چھوه گای ۔
