شام دی مَےں پھِّکی پھِّکی
اُّڈی اُّڈی دھُںد وِچوں,
نِںمھے-نِںمھے ٹاوےں-ٹاوےں
تارے پِآ وےکھداں ۔
دُور اّج پِںڈ توں-
مَےں ڈںڈیآں 'تے کھڑا کھڑا,
مںدراں دے کلس 'تے
مُنارے پِآ وےکھداں ۔
هَولی-هَولی اُّڈ-اُّڈ
رُںڈِآں جهے رُّکھاں اُّتے,
بهِںدیآں مَےں ڈاراں دے
نزارے پِآ وےکھداں ۔
مَےں وی اّج راںجھے واںگُوں
هیر کھےڑیں ٹور کے,
تے سُںنجے سُںنجے آپنے
هزارے پِآ وےکھداں ۔
پَون دے فراٹے-
مےرے کولوں روںدے لںگھ رهے نے,
جاپدے نے جِوےں اّج
دے رهے نے الاهُنیآں ۔
پِّپلی دا رُّکھ
جِدھے تھّلے دووےں بَےٹھدے ساں,
اُهدیآں اےالی کِسے
چھاںگ لایآں ٹاهنیآں ۔
گولھاں کھان گھُّگیآں
جو دو نِّت آاُںدیآں سی,
اُه وی اّج سارا دِن
آایآں نهیں نمانیآں ۔
دھرتی دی هِّک 'تے
رماای مےرے دُّکھاں دھُونی,
اّگ اسمانیں لاای
هااُکِآں نے هانیآں ۔
ِاهدا اُّکا دُّکھ نهیں
کِ اّج تُوں پرايا هوِااَوں,
دُّکھ هَے کِ تَےنُوں مَےنُوں
کَوڈیآں نے پِآریآں ۔
دُّکھ هَے شِکاری کِسے
مهِلاں اُهلے لُک کے تے
چاںدی دیآں گولیآں
نِشانے بنّھ ماریآں ۔
دُّکھ نهیں کِ تےرے نال
کھےڈ نںگی کھےڈِآ نا,
دُّکھ هَے کِ نیںهاں کاهنُوں
رےت 'تے اُساریآں ۔
دُّکھ نهیں کِ راهیآں پَےریں
لّکھاں سُولاں پُڑ گایآں,
دُّکھ هَے کِ راهواں هی
نکھُّٹیآں وِچاریآں ۔
منِّآ, پِآر بھاوےں
رُوهاں دا هی مےل هُںدَے,
دےر پا کے سِاُںک
لّگ جاںدی هَے سریراں نُوں ۔
لںگھدَے جوانیآں دا-
هاڑھ بڑی چھےتی چھےتی
سااُن اےں جںگال دےںدا
نَےناں دِآں تیراں نُوں ۔
پر نهیں وے هُںدے سِّپ
موتیآں دے رّکڑاں 'چ
ِاکو جهے نهیں پّت پَےںدے
بوهڑاں تے کریراں نُوں ۔
سِاُون نُوں تاں لّکھ واری
سیتیآں وی جاںدیآں نے,
ناں پر لیراں رهِںدَے
سِاُں کے وی لیراں نُوں ۔
ٹھیک هَے کِ چنّ تارے
بھاوےں اّج بںدے دے نے,
بںدا پر هالے تیک
هويا نهیں وے بںدے دا ۔
سّسی دا بھںبور-
لُّٹ-پُّٹ کے وی هالے تیک
هوتاں ساتھ چھّڈِآ,
نهیں ڈاچیآں دے دھںدے دا ۔
هّداں بنّے بنّھ کے وی
گورِآں تے کالِآں نے,
هّتھوں رّسا چھّڈِآ نهیں
مزھباں دے پھںدے دا ۔
لُونے پانی اّکھاں دے دا
هالے کوای نهیں مُّل پَےںدا,
مُّل بھاوےں پِآ پَےںدَے
پانی گںدے مںدے دا ۔
رّب جانے کِنّا اجے
هور مےرا پَےںڈا رهِںدا,
کدوں جا کے مُّکنے نے
کوه مےرے ساهواں دے ۔
کِنّا چِر هالے هور
سوهنیآں نے ڈُّبنا اےں
کِنّا چِر لّتھنے
تُوفان نهیں جھناںواں دے ۔
کِنّا چِر پیلکاں نے
کھولِآں 'چ اُّگنا اےں,
کِنّا چِر راهیآں دِل
ٹھّگنے نے راهواں دے ۔
کِنّا چِر ڈولیآں
تے رّکھاں 'چ جنازے جانے,
کِنّا چِر سَودے هونے
دھیآں بھَےناں ماواں دے ۔
