چاںدنی راتاں مَےں ٹُّٹدا ِاّک تارا وےکھِآ,
آسمانوں ڈِّگدا هويا دِل ٹُّٹدا کرارا وےکھِآ۔
ٹُّٹ کے وی هّسدا هويا انجان آشک وےکھِآ,
کبراں 'چ جان دی رّچدا هويا ساجِش وےکھِآ۔
رّب نُوں کوسدا تے ےار دا پِآرا وےکھِآ,
گھر کبر دا لّکڑاں 'تے کردا گُزارا وےکھِآ۔
خُونی کلم نال لِکھدا هويا وِچارا وےکھِآ,
کاگز بنايا چںم دا مَےں نِآرا وےکھِآ۔
ٹُّٹِآ دِل جھولی چُّکِآ لهُو لُهان هويا,
دےکھ کے لّگِآ ِاںجھ دُکانوں هلال هويا۔
پھےر وی پتا نهیں کِاُں اُه تارا نا رويا,
پُّچھِآ تے کهِںدا مےرے هّتھوں ِاّک کتل هويا۔
دّس نهیں سکِآ کِسے نُوں تے لُّک لُّک رويا,
جھولی جو دِل دی لاش اَوهدے وِّچ سی کھويا۔
بےوفاای دا شِکار هويا مَےں خُوب نزارا وےکھِآ۔
مَےں نال جا اُس دِل دا رُوهی سںسکار کرايا,
جلدے هواے دِل 'چوں ِاّک رُوهانی آوازا آيا۔
"ےار دا سی تے ےار دا هی هو چلِآ۔
خُدا تاں مِل گِآ هُن ےار لای موه چّلِآ۔
" لِکھدے هواے شَےری دا وی هّتھ بهُت کںبِآ,
لّبھِآ نا اُه آشک پھےر مَےں بهُت لّبھِآ۔
آسمانیں وےکھِآ تے هّسدا اُهیاَو تارا وےکھِآ۔
