چِلکدی دھُّپ وِچ گھر ’چوں نا باهر نِکلِآ کر۔
شیشا هی سهی, مَےں منّداں, نا لِشکِآ کر۔
پتا کی? کَون کھولھے تے پڑھے , پڑھکے چُراوے,
کِتاباں وِچ خت مهِبُوب دے نا رّکھِآ کر۔
پرايا شهِر هَے رںگاں سُگںدھاں دا وی مَوسم,
تُوں اَےوےں اجنبی رُّکھاں دے گل نا لّگِآ کر۔
کِوےں بگلاں ’چ کھںجر لَے کے مِلکے مُسکراون,
سلیکا دُشمنی دا دوستاں توں سِّکھِآ کر۔
اجے تک فولِآ کِسنے سمُںدر هَے مُکںمل,
سفَےدے دی ترھاں اسمان نُوں وی چُںمِآ کر۔
نمی اّکھاں 'چ, بُّلھاں تے تبّسُم, درد من وِچ,
سدا ‘اجمےر’ کولوں ِاس ترھاں نا وِچھڑِآ کر۔
