چِڑیآں نُوں نا چوگا مِلدا گِرجھاں کھاون ماس ۔
زوراور نُوں تےری دُنیآ رّبا آوے راس ۔
رّج کے وَےری وَےر کماںدے هسدے دےکھ کے غَےر,
گھر دے خُون-خرابے کیتا گھر دا سّتِآ ناس ۔
جگ دیآں غرزاں کر دِّتا اے سبھ دا چِّٹا خُون,
گور کِنارے پهُںچ گِآ اے بںدے دا اهِساس ۔
تےرے مگروں گُلشن دی پھےر ِاںج ویرانی هوای,
رُّسیآں باغ بهاراں اُّڈ گای پھُّلاں وِّچوں باس ۔
ساری دُنیآ والے پُوجن زر دے لات-منات,
دروےشاں نُوں رهِںدی 'آهُو' رّب سّچے تے آس ۔
