چِڑیآں نے بهُت کِها
تُوں ساڈے چوگے تے
ڈاکا نا مار
پر تُوں نا منِّآ
جِّت دے جشن
تے خُشیآں دا اںبر
سںگھرش دیآں پَےڑاں چ هُںدا هَے
جِس نُوں تُوں دےر تّک وےکھِآ
دُّکھاں نال سںگھرس کردا رِها هَے
جِوےں چِّترکار
ساه روکدا هَے
اُسدا بهُت گھّٹ هِّلدا هّتھ وےکھيو
کِ کِتے ِاه پےٹِںگ هِّل نا جاوے--
مَےنُوں وےکھو,
هُن جد
مَےں آپنیآں جںجیراں سُّٹ دِّتیآں هن,
تاں مالک مر جاوےگا مےرے جشن تے
اُه جو کھےڈ سکدے هن
اُهی کھےڈنگے,
ترک دے ستھان 'تے
ِاّک پروِرتی دا سِںگھاسن هُںدا هَے
هر سمپُورن کِرِآ
'تے هِںمت دی کِرپا مںڈرااُںدی هَے
وِچارهین کٹھورتا مر مُّک جاںدی هَے
سبھ توں ودھیآ هَے
جُوجھن والے بنو
جو دِلوں چِهرے دے کابُو وِّچ
هار جاںدے هن
گھراں نُوں پرت جاںدے هن
کوسِس دے ادھار تے
چںگی ترھاں سمجھے گاے
کدماں دُآرا
اُهناں دے اںت تّک پهُںچو
