کِاُں آپنے تڑفااُںدے,
گّلاں دِل اُّتے مےرے لااُںدے ۔
وکت کِاُں, مےرا گُںجھلدار بنااُںدے
گھُںم کے وےکھی نا اجے دُنیآں مَےں,
گھر وِّچ هی مےری کبر سجااُںدے ۔
شریکا پُّچھدا اے جد مَےنُوں, تُوں کںم کی کرےںگا,
تاں مَے آکھ دِںدا 'مےری اُداسی وِّچ کھُشی کَون بھرےگا',
مُکابلے دی بھاونا لَے ِالزام جِهے لااُںدے نے,
مَےنُوں مےرے هی سوال بڑے تڑپھااُںدے نے ۔
مِل جاںدا شاِاد مَےنُوں کوای اُّتر دےن والا,
بگیچے مهِک دے پھُّل سی نزر آاُںدے ۔
دھن, دَولت, سبھ وِآرتھ چیجاں,
چںگے لوک آپنے رّبی ِاشک والا درد سُنااُںدے,
پُّچھ کے وےکھ لایں کدے اُهناں نُوں,
اُه تاں کهِنگے, ساڈے نالوں کَون بڑا مهِل بنااُوگا,
کِاُ بھُّل جاںدے نے رّب نُوں اُه, 'سںدیپا',
رّب تاں سدھارن رهِ, پھسے بےڑے پار لااُںدے نے۔
چِّٹا بانا پا کوای رّب نهیںاَو بندا,
گّل اُه سُننے دا کی پھاِادا,
جو بآد وِّچ الزبرے سُلجھااُںدے نے,
سُن لایں مےری گّل تُوں وی گَور نال,
چںگے بھلے ِانسان نُوں, جھُوٹھے کُّجھ لوک, بےایمان بنااُںدے نے۔
مُکتی سںسار چوں مِلدی اُدوں جدوں سماجِک بھلاای دے کںم کر,
لوک رّب دے بںدے کهااُںدے نے,
اُّچا رّکھ جد بںدے نُوں 'سِوِآں' چ آپنے اّگ لااُںدے نے,
پھَےسلے دی هر گھڑی نُوں, شِو جّج بن سُنااُںدے نے,
هّڈیآں وی پوِّتر هو جاںدیآں,
جد لاش دے است کُدرتی پانی 'چ وهااُںدے نے,
سںت اںت رُوه نُوں آپنے راهے-راه پااُںدے نے۔
