چِّٹھیآں چُّپ چاپ آاُںدیآں سن
سُنےهے لَے کے مُڑ جاںدیآں سن
اّجکّلھ
چِّٹھیآں نهیں آاُںدیآں
کِسے هور دےس ٹُر گایآں هن شاِاد
نا هی کھُشی لگدی هَے اَوس ترھاں هِّک نُوں آ کے
اّجکّلھ فون
ایمےلاں جاں وٹساَےپ آاُںدے هن
نےڑے وی نهیں هُںدے
کِ سِر 'تے پِآر هی دے دےایاے
اُهناں 'چ کوای دُّکھ درد نهیں هُںدا
نا هی اُه کِتيوں اےنے زخمیں هُںدے هن
تے نا هی بهُتے لاڈلے
ماسی بھُوآ دے سُّکھ سُنےهے ورگے
فون ایمےلاں جاں وٹساَےپ
'چ کُجھ وی نهیں هُںدا هِّک نُوں لااُن والا
تے گل لا کے چُّپ کرااُن والا
چِّٹھیآں 'چ بهُت کُجھ هُںدا سی
چُّک چُّک کے کھِڈااُن ورگا
ساهاں وِچ پااُن ورگا
هِّک نُوں وِرااُن ورگا
چِّٹھیآں پهِلاں
هّتھ ساف کر کے پّلے نال فڑیآں جاںدیآں
ادب نال ساںبھیآں جاںدیآں سدیآں بھر
سرھانِآں الماریآں کِتاباں 'چ
اّکھاں پُوںجھدیآں چِّٹھیآں
سّل وِچھوڑے هُوںجھدیآں چِّٹھیآں
کدے ڈاکیاے دی اُڈیک هُںدی سی
اّکھاں وِچ چیس هُںدی سی
رات گِندی تاریک هُںدی سی
کںدھ واهُںدی لیک هُںدی سی
ختاں رُّکِآں چِّٹھیآں
دے مرن نال چاا وی نهیں رهے-
آاُن جان دے بهانے وی ٹُر گاے کِتے
اُه ِاشک وی نهیں رِها
جو رُّکا جاں لِفاپھا سُّٹ دَوڑ جاںدا سی-
مُهّبت والی کںدھ وی اُّچی هو گای هَے-
اّڈیآں چّک چّک کِهنُوں کوای سُّٹے چِّٹھیآں
کِهنُوں دّسن روسے چِّٹھیآں
کِهدے نال هّسن پڑھ پڑھ چِّٹھیآں
کِّتھے چلیآں گایآں هن
چاواں نال کھرید کے لِآدیآں
تهاں لا لا بںد کیتیآں بُّلھاں دے پِآر چھُه نال
لِکھیآں لِکھاایآں چِّٹھیآں
مِنتاں کر کر پڑھاایآں چِّٹھیآں
مُڑ تهِ لا لا رکھاایآں چِّٹھیآں
هُن کوای نهیں اُڈیکدا ڈاکیاے نُوں
سُنےهے تاں پهِلاں هی رُّسے بَےٹھے هُںدے هن
جاں فون سُن کے -نا آ سکن دا بهانا سُن کے
جاں پھِر وٹساَےپ 'چ نرازگی دیآں ستراں پڑھ کے
جدوں فون وی بھنّن نُوں دِل کردا هَے-
مهِںگا هون کرکے سُّٹِآ وی نهیں جاںدا
مُڑ کے لِآایاے چلو چِّٹھیآں دا پهِر
وس جان اُّجڑے گھر اتے شهِر
کھُشیآں توں اُّترے سُپنِآں دی گهِر
سدیآں دی کُّل کالخ دھو کے
پربت اَوهلے سُورج لُکو کے
بوهڑاں دے دُّکھاں نُوں رو کے
سُباھ کِتيوں آواز نهی آای !
کھبرے کِاُں رباب نهیں آای
جاں مردانے نُوں جاگ نهیں آای
مهِک جُآنی خاب نهیں آای
پُنُوں پُنُوں کهِ نهیں سکدا
هاسے تےرے سهِ نهیں سکدا
سےک ِاهناں دے تیراں ورگے
کِرناں دے کول بهِ نهیں سکدا
