چِّٹے دِن جو فِرن گواچے, روںدے رات ِانساناں نُوں ۔
اکلاں پِّٹے کِسراں سمجھن, آشِک لوک ناداناں نُوں ۔
دِن وےلے تے مَےںبرے چڑھدے راتیں دارُو-خانے وِچ,
دّسو بںدا کی هُن آکھے اَےڈے وّڈے شَےتاناں نُوں ۔
سّجن جے کر نزر نا آوے چھم-چھم هںجھُو وگدے نے,
هِجر-وِچھوڑے مارے هور کی جانن چڑھے تُوفاناں نُوں ۔
کی کی کرم کمااے سّجنا پُّچھ نا مےهر-وفاواں دا,
سُولاں نالوں تِّکھیآں چُںجھاں والے تیر کماناں نُوں ۔
ول ول, ول پِآ پاوے بھاوےں هّڈ بیتی ِاه لّگدی اے,
نیںدر 'آسِم' اُڈدی جد کد لّگدی اںدر جاناں نُوں۔
