چُن چُن کے مَےں رںگ انوکھے
ِاّک تسویر بنااُںدا هاں۔
دھُںدلے جهے ِاّک سُپنے دا مَےں
مُوںه-مّتھا رُشنااُںدا هاں۔
رُّتاں کول گِلے کی کریاے
ےاراں نال ناراز نهیں,
بیت گایآں گھڑیآں دا کِس نُوں
پھِر مَےں درد سُنااُںدا هاں۔
تُر گاے ےار هِلا هّتھاں نُوں
چھّڈ وِچالے مںزِل نُوں,
هالی وی کِاُں اَوس سفر دے
نکشے نِّت بنااُںدا هاں۔
پُّچھدے نے, ‘‘کی کردا هاں مَےں?’’
کی دّساں, کی سمجھاواں?
پاایآں وِّتھاں, داغ دِلاں دے
نِسدِن پِآ مِٹااُںدا هاں۔
مںزِل سی جد ِاّکو ساڈی
تے سُپنے وی ساںجھے سن
کِںجھ ودھ گایآں ترےڑاں, پاڑے,
ِاه گُّتھی سُلجھااُںدا هاں۔
آ بهیاے هو نےڑے نےڑے
رل سُلجھاایاے تںداں نُوں
تےرا راه تّکدا مَےں اکسر
کالے کاگ اُڈااُںدا هاں۔
کدے کدے جد بهاں ِاکّلا
بهُت اُداسی هُںدی هَے,
جاں بھیڑاں جُڑ جان چُفےرے
پھِر گااُںدا, مُسکرااُںدا هاں۔
جد پَے جاوے گھےرا مَےنُوں
چار چُفےريوں دُشمن دا,
اَےسے سںکٹ, کوِتا دا مَےں
جا بُوها کھڑکااُںدا هاں۔
اُس دے کول بڑی هَے شکتی
اُه بل دِںدی نِّت نواں,
اُس نُوں مِل, راه رَوشن هُںدے
دھُوڑ مّتھے ’تے لااُںدا هاں۔
